Mootopia : คำอวยพร ความเชื่อ ความรักของแม่

ก่อนจะหมดปี 2568 ทุกคนพบเจอเหตุการณ์อะไรที่เปลี่ยนความคิด หรือเปลี่ยนชีวิตของเราไปบ้าง มีเรื่องไหนที่เสียใจ เรื่องไหนที่ภูมิใจ ถ้าถามเรามันคงเป็นเหตุการณ์สำคัญที่มอบอะไรให้เราหลายอย่าง คือเราสูญเสียคุณแม่ในวันที่ 30 พฤศจิกายน

ก่อนอื่น เราไม่ใช่คนที่บูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือนิยมพกเครื่องราง ถ้ามีสเปกตรัมเราคงจะค่อนไปทาง “ไม่เชื่อ” เพราะว่าเราเติบโตมาในยุคที่ความรู้สึกเป็นเรื่องรอง เหตุผลเป็นความต้องการสูงสุด อะไรที่พิสูจน์ไม่ได้จะต้องถูกจัดวางในมุมที่เราไม่อยากรับรู้ เราสนใจแค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า เราคิดว่าคนต้องเป็นผู้กำหนดชีวิตตัวเอง

แม่ของเราต่างกันโดยสิ้นเชิง แม่เป็นคนที่เชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ชอบไหว้พระ ถ้ามีเวลาก็จะพาเรากับน้องเข้าวัด ทำบุญ เราคิดว่าสิ่งนี้เป็นความเชื่อที่หยั่งรากมาจากครอบครัวของแม่ แล้วเราก็ไม่ได้ปฏิเสธเวลาเขาชวนไปมูพระหรืออะไร แม่อยากทำอะไรก็ทำ

ตอนมีชีวิตอยู่ แม่ชอบอวยพรให้เราในทุก ๆ เทศกาล ไม่ว่าวันลอยกระทง สงกรานต์ หรือวันเกิดเราที่ผ่านมา แม่ก็อวยพรให้เรา “ทำตามความฝันให้ได้นะ ขอให้มีแต่คนรัก” เรามักจะอ่านข้อความเหล่านั้นแล้วก็ยิ้ม 

เราไม่ได้อาศัยอยู่กับแม่ เรากำลังเรียน มันเป็นช่วงชีวิตที่เต็มไปด้วยทางเลือก โอกาส ความสนุกสนาน คือวัยรุ่นที่หากเรียนจบไปคงหาอีกไม่ได้แล้ว เราเรียนคณะที่ต้องใช้เหตุผลมากกว่าความเชื่องมงาย บางครั้งเราจึงคิดว่าที่แม่ชอบอวยพรให้เรา เป็นเพราะแม่เองก็ตามหาคำอวยพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นอยู่หรือเปล่า

นอกจากคำอวยพรในแชทแล้ว แม่ก็ยังให้เครื่องรางมาเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นสร้อยจากวัดชื่อดัง ยันกำไลหินที่สีไม่ค่อยเข้ากับลูกสาวเลย เราไม่ได้ขอแต่แม่ก็ยัดใส่มือให้เราตลอด

ก่อนแม่จะเสีย เราลืมเอาเครื่องรางนั้นไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล อาจเป็นเพราะว่าเรามีความเชื่อว่าแม่จะรอด แม้ว่าตอนนั้นแม่เราจะอาการหนักมาก และถ้าพูดตามหลักเหตุผลแล้ว ถ้ารอดคงเป็นปาฏิหาริย์

ตอนที่เรายืนอยู่ข้างเตียงของแม่ เรายังจำเสียงเครื่องวัดชีพจร กลิ่นยาฆ่าเชื้อ แสงไฟสีขาว มือของแม่ที่เย็นจนเราลืมไปแล้วว่ามันเคยอุ่นแค่ไหน นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้มาเจอแม่ต่อหน้า ตอนนั้นเอง เราที่ไม่มีความเชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใดมาก่อน กลับขอให้ทุกอย่างที่แม่เชื่อนั้นดลบันดาลให้แม่หายดี 

“คนเราอยู่ได้ด้วยความเชื่อ” เราพูดข้างหูของแม่ ไม่รู้ทำไมถึงเปิดบทสนทนาแบบนั้น แต่ถึงอย่างไรก็ไม่มีเสียงตอบรับมาอยู่ดี เราแค่นึกถึงความเชื่อของแม่ หมอบอกว่าแม่ไม่รู้สึกตัวแล้ว แต่ถ้าเราเชื่อว่าแม่ต้องได้ยินเสียงของเรา แม่ก็จะได้ยินแน่ ๆ

“หนูยกความเชื่อทั้งหมดให้แม่เลยนะ” เราบอกอย่างนั้น รู้สึกแปลกใจที่ถึงเตรียมคำพูดมาดีขนาดไหน เสียงมันก็สั่นอยู่ดี

ท้ายที่สุดแม่ก็จากไป เราคิดว่าสิ่งที่เราเชื่อ สิ่งที่แม่เชื่อ มันไม่มีความหมายแล้ว ทุกอย่างเป็นเรื่องเหลวไหล ถ้าแม่มีบุญจริง แม่คงไม่เจอชะตากรรมแบบนี้

วันที่ 3 ระหว่างจัดงานศพ เราเหนื่อยจากการต้องพบเจอคนมากมาย จึงมานั่งคนเดียวในห้อง นอนพักผ่อน แล้วจู่ ๆ เราก็เปิดย้อนอ่านข้อความในแชทของแม่

“ขอให้หนูมีความสุขมาก ๆ นะ”

“ขอให้มีแต่คนรักนะ แม่ไหว้พระให้ลูกทุกวัน”

“ขอให้เจอแต่สิ่งดี ๆ ประสบความสำเร็จ”

“รักลูกนะ”

 

เราร้องไห้ในวันนั้น ไม่ใช่เพราะยังโกรธสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือเศร้าที่เราจะไม่ได้รับคำอวยพรนี้อีกแล้ว

แต่เพราะเราเพิ่งเข้าใจว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่แม่บูชา เครื่องรางที่อยู่กับเราตลอดเวลา ไม่ได้เป็นสิ่งของ ไม่ได้เป็นภาพจำ สถานที่ มันคือคำว่า ‘รัก’

ความรักกับความเชื่อ มันคือสิ่งเดียวกัน มนุษย์อยู่ได้ด้วยความเชื่อ เมื่อมีรัก เราจึงเชื่อ เมื่อได้เชื่อ เราจึงรัก

แม้วันนั้นที่ห้องผู้ป่วยวิกฤติ เราจะมอบความเชื่อให้แม่ทั้งหมดไปแล้ว แต่ไม่ได้แปลว่าความรักของเขาจะหายไป สิ่งที่แม่ยึดถือจะหายไป

แม่ทำบุญเพื่อเราตลอด มอบความรักเพื่อเราตลอดมา นั่นแหละคือคำอวยพรที่ทำให้ชีวิตของคนเราไปต่อข้างหน้าได้ ตอนนั้นเองเราเข้าใจว่าที่แม่บูชาทุกสิ่ง ไม่ใช่เพราะแม่อยากได้ปาฏิหาริย์ แต่เพราะแม่อยากให้คนที่ตัวเองรักปลอดภัย ความเชื่อคือภาษาที่แม่ใช้สื่อสารความรักแบบที่แม่ถนัด ส่วนเราถนัดเงียบ เราใช้ภาษาไม่เหมือนกัน แต่กำลังพูดถึงสิ่งเดียวกันมาตลอด

เรายังคงไม่ปักใจนับถือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เราเข้าใจแล้วว่าทุกคนต้องมีบางอย่างให้ยึดเหนี่ยว ไม่ใช่เพราะแสวงหาปาฏิหาริย์ แต่เพราะหัวใจของเราต้องการที่พัก อาจเป็นคนที่เราเหนื่อยแล้วกลับไปกอดได้ อาจเป็นบ้านที่เรากลับไปนอนได้ สำหรับเรามันคือคำอวยพร จากคนที่เป็นทั้งบ้าน และทุกอย่าง ถึงตอนนี้แม่จะไม่อยู่แล้ว ความรักของเขาก็ประทับอยู่ในตัวเรา ติดตามเราตลอดไป เป็นความรักที่ไม่ต้องพิสูจน์หรือหาเหตุผลจากมัน

นั่นคือ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเรา

 

เรื่อง: Jaomie

 

หมายเหตุ: บทความชิ้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญ ‘Mootopia’ พื้นที่ที่ The People อยากชวนทุกคนมอง ‘ความเชื่อ’ ในฐานะแรงใจ ไม่ใช่ปาฏิหาริย์