20 พ.ย. 2569 | 19:00 น.

KEY
POINTS
“You're aching, you're breaking
And I can see the pain in your eyes
Says Everybody's Changing, and I don't know why”
บทเพลง ‘Everybody’s Changing’ จาก Keane ชวนให้เราหวนคิดและมองย้อนถึงช่วงเวลาและการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่งที่อยู่รายล้อมชีวิตของเราหรือแม้แต่ตัวของเราเอง เพราะเวลาที่เปลี่ยนไปไม่ได้เพียงแค่พาให้อดีตห่างไกลจากตัวเรามากเท่านั้น แต่ยังพาปัจจุบันที่ครั้งหนึ่งเคยคุ้นชินให้กลายเป็นอดีตที่ค่อย ๆ ห่างเหินและเลือนรางห่างไกลอีกด้วย ด้วยเหตุนั้น ‘ความเปลี่ยนแปลง’ ที่มาพร้อมกับ ‘เวลา’ ที่เปลี่ยนไป หลายครั้ง จึงเป็นเรื่องที่น่ากลัว
แต่บางครั้ง การเปลี่ยนแปลงก็อาจเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนถึงคุณค่าของชีวิตที่ยังมีความสามารถที่จะเดินหน้าและก้าวต่อไป เป็นสัญลักษณ์ที่จำแนกระหว่าง ‘ความเป็น’ กับ ‘ความตาย’ ด้วยเหตุนั้น การเปลี่ยนแปลงจึงสัมพันธ์อย่างแนบแน่นกับการมีชีวิต การมีชีวิตจึงหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงไม่ได้
นอกจากนั้นแล้ว Everybody’s Changing เองก็ยังเป็นเพลงที่ ‘สุกี้ - กมล สุโกศล แคลปป์’ เลือกที่จะเปิดฟังอยู่บ่อยครั้งขณะที่เขากำลังควบมอเตอร์ไซค์และปล่อยตัวเองให้ล่องลอยไปกับถนนแห่งการเดินทางของตัวเขา ในแง่หนึ่งอาจเป็นเพราะจังหวะและท่วงทำนองของมันเหมาะสมในฐานะดนตรีประกอบของการเดินทาง แต่ในอีกแง่หนึ่ง ชีวิตของสุกี้เองก็เผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงไม่ต่างอะไรจากเสียงของ ‘ทอม แชปลิน’ (Tom Chaplin) ที่เปล่งร้องออกมาว่า “ใครๆ ก็เปลี่ยนแปรไปกันหมด แล้วตัวฉันก็รู้สึกไม่เหมือนเดิม”
หากจะต้องกล่าวถึงชื่อของ ‘สุกี้’ เรื่องราวของเขาก็คงหนีไม่พ้นการก่อร่างสร้างค่ายเพลงที่ได้ปฏิวัติประวัติศาสตร์ดนตรีไทยในช่วงทศวรรษ 1990 มาจนถึง 2000 ร่วมกับ ‘บอย โกสิยพงษ์’ และ ‘สมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์’ ในนาม ‘เบเกอรี่ มิวสิค’ (Bakery Music) ที่แม้จะมีอายุเพียงสิบปี แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นก็สามารถถูกเรียงร้อยเป็นหนังสือหนึ่งเล่มได้อย่างง่ายดาย เช่น ‘Bakery & I’ หนังสือที่ว่าด้วยเรื่องราวของชีวิต ดนตรี และเรื่องราวเกี่ยวกับเบเกอรี่มิวสิคที่สุกี้ได้ถ่ายทอดมันออกมาจากสายตาของเขาเองที่ตีพิมพ์ไปเมื่อปี 2550
บ้างก็อาจจดจำเขาในฐานะ ‘พี่ชายน้อย วงพรู’ หรือ ‘มือกีตาร์แห่งวงพรู’ ที่แม้จะสร้างสรรค์ผลงานออกมาเพียงสองอัลบั้มในชื่อ ‘Pru’ และ ‘Zero’ ตามลำดับ แต่ก็ส่งให้บทเพลงอย่าง ทุกสิ่ง, แค่, Romeo & Juliet, บิน, โปรด, หรือ เพื่อนเอ๋ย ให้จารึกไว้ในประวัติศาสตร์เพลงร็อกไทยที่ผู้ฟังหลากหลายรุ่นยังคงร้องตามได้มาจนถึงทุกวันนี้
“Bakery มันไม่ใช่แค่งาน มันคือชีวิตของผม
มันคือหน้าตาของผม มันคือตัวตนของผม”
แต่ภายหลังจากคอนเสิร์ต B.Day ที่สนามราชมังคลากีฬาสถาน เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2547 ก็ได้กลายเป็นหมุดหมายที่ม่านฉากของเบเกอรี่ฯ ปิดลงเมื่อสามผู้ก่อตั้งตัดสินใจลาออก และทำให้เรื่องราวของค่ายขนมปังแห่งเสียงดนตรีจบลงในช่วงเวลานั้น…
“สิ่งที่เราสร้างมาโดยตลอด
อยู่ดี ๆ วันหนึ่งมันไม่ใช่ของเราแล้ว”
แต่สำหรับคนที่ชีวิตทั้งชีวิตอุทิศให้กับค่ายเพลงที่ตัวเขาก่อร่างสร้างขึ้นมากับมือ ชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไรต่อ เพราะเบเกอรี่ฯ ไม่ได้เป็นเพียงแค่บทบาทหน้าที่และหมุดหมายในชีวิตของสุกี้ แต่มันยังเป็นส่วนประกอบของ ‘ตัวตน’ ที่สำคัญที่สุดของเขาอีกด้วย
ในช่วงท้ายสุดของหนังสือ Bakery & I สุกี้ได้บอกเล่าถึงความว่างเปล่าที่ตัวเขาได้รับเมื่อเบเกอรี่ฯ จบลงแล้ว สู่เส้นทางการแสวงหาจนกระทั่งเขาได้พบกับหมุดหมายใหม่ในชีวิต ก่อนที่ตัวเขาจะกระโดดเข้าสู่ชีวิตบทนั้นและทุ่มเทชีวิตให้กับมันอย่างเต็มที่ที่สุดมาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งก็คือ ‘มอเตอร์ไซค์’ และ ‘การเดินทาง’
ชีวิตของ สุกี้ - กมล สุโกศล แคลปป์ นับตั้งแต่กลางทศวรรษที่ 2000 มาจนถึงทุกวันนี้จึงถูกผูกโยงกับการเดินทางไปยังแห่งหนต่าง ๆ ทั่วประเทศไทยหรือแม้แต่ประเทศอื่น ๆ ด้วยมอเตอร์ไซค์ของเขามาจนถึงทุกวันนี้ การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวไม่เพียงพาเขาไปเห็นโลกในแบบที่กว้างกว่าเดิม แต่ยังพาให้เขาเห็นชีวิตในแบบที่แตกต่างออกไปจากวันเวลาของเบเกอรี่ มิวสิค และการเปลี่ยนแปลงนี้ยังทำให้เขาได้ ‘ใช้ชีวิต’ และ ‘มีลมหายใจ’ อย่างคุ้มค่าในทุก ๆ วันที่ผ่านไป แม้ว่าเบเกอรี่ฯ จะเป็นวันเวลาที่ผ่านไปแล้วก็ตาม
เกือบ 20 ปีผ่านไปภายหลังจากสุกี้ได้ตกผลึกความทรงจำเกี่ยวกับชีวิตเบเกอรี่ มิวสิค มาจนถึงวันนี้ สุกี้ - กมล สุโกศล แคลปป์ ได้ตีพิมพ์หนังสือเล่มใหม่ที่ตัวเขาบรรจงถ่ายทอดประสบการณ์ที่เขาได้รับจากการออกเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ตลอดเวลาที่ผ่านมาจนกลายเป็น ‘Motorcycle Story’ Photo Book ที่ไม่เพียงบอกเล่าเรื่องราวของตัวเขาเองเกี่ยวกับการเดินทางที่ผ่านมา แต่ยังเต็มไปด้วยคำแนะนำสำหรับใครสักคนที่อยากจะเริ่มออกเดินทางและทะยานตัวเองสู่ความเปลี่ยนแปลงและสิ่งใหม่ในชีวิต
/ ‘Motorcycle Story’ วางจำหน่ายจริงวันแรกในวันที่ 24 พฤศจิกายน 2569 ราคาปกติ 1,595 บาท หาซื้อได้ที่ร้าน Tsutaya Bookstore at One Bangkok และร้าน Asia Books ทุกสาขา รวมทั้งช่องทาง Online (www.asiabooks.com) /
“คนเรามักอยู่กับอดีตหรืออนาคต
แต่ตอนเราขี่มอเตอร์ไซค์
มันบังคับให้เราอยู่กับปัจจุบัน”
“เบเกอรี่มันไม่ใช่แค่งานนะ มันคือชีวิตเรา มันคือหน้าตาเรา มันคือทุกอย่าง ตั้งแต่ผมเรียนจบ ชีวิตก็คือเบเกอรี่มาตลอด มันกลายเป็นตัวตนของเรา”
แม้ประเด็นสำคัญของบทสนทนาในวันนี้คงไม่ได้มุ่งเน้นถึงบรรยากาศการอัดอัลบั้มแรกของโมเดิร์นด็อกในช่วงที่เบเกอรี่ฯ ยังเป็นโปรดัคชั่นเฮาส์รับผลิตดนตรี หรือช่วงเวลาที่พาดผ่านวิกฤตเศรษฐกิจต้มยำกุ้งจนทำให้บริษัทที่พวกเขาก่อตั้งขึ้นมาเผชิญหน้ากับหนี้สินกองมโหฬารที่ผู้ก่อตั้งอายุยี่สิบกว่า ๆ ต้องหาทางจัดการกับมัน แต่ถ้าเราจะเดินหน้าไปสู่บทสนทนาเกี่ยวกับการเดินทางของสุกี้ การจะไม่กล่าวถึงช่วงเวลาหลังคอนเสิร์ต B.Day หรือช่วงที่ผมขอนิยามว่าเป็น ‘Post-Bakery’ ก็คงเป็นไปไม่ได้
สุกี้เล่าว่าเบเกอรี่คือทุกอย่างสำหรับเขา เพราะนับตั้งแต่เรียนจบ ชีวิตของเขาก็มีแต่เบเกอรี่ จะเรียกว่าเป็นลูกอีกคนก็ได้ — เพราะแท้จริงแล้วทั้งบุตรชายคนแรกของสุกี้และเบเกอรี่ฯ ก็เข้ามาในชีวิตเขาในปีเดียวกัน — จึงไม่ต้องสงสัยว่าการก้าวออกจากเบเกอรี่ฯ จะส่งผลต่อเขาอย่างไร สุกี้ยังเล่าต่อว่า “ผมจำได้ว่าสมัยก่อนมีร้าน DJ Siam อยู่ใกล้ออฟฟิศผมที่สยามสแควร์ หลังจากที่เราขายไปแล้ว วันหนึ่งผมเดินเข้าไป ตอนนั้น Sony BMG เขาทำเทปเบเกอรี่ออกมาแล้ว ผมหยิบขึ้นมาดู แล้วก็แบบ ปกไม่สวยว่ะ ดูการเรียงเพลง ห่วยว่ะ… แล้วผมก็แบบ เฮ้ย… ไม่ใช่ของเราแล้วว่ะ ผมวางเทปลง”
ใน Bakery & I สุกี้นิยามช่วงสุญญากาศตรงนี้ว่าเป็นช่วง ‘งงแดก’ กับการเผชิญหน้ากับความจริงว่าสิ่งที่เคยเป็นของเรา ไม่ใช่ของเราอีกต่อไปแล้ว “หลังจากผมวางเทปลง ผมก็เดินออกไป จังหวะนั้นมันกระแทกผมหนักมากเลย กับสิ่งที่เราสร้างมาตลอดแล้ววันหนึ่งมันไม่ใช่ของเราอีกต่อไปแล้ว”
ท่ามกลางความงงงวยว่าจะเอาอย่างไรต่อกับชีวิต เมื่อได้พบปะกับผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง สุกี้จึงเอ่ยถามว่าเขาควรจัดการกับตัวเองอย่างไรในช่วงเวลาเหล่านี้ เขาจะหาคำตอบได้ที่ไหน ก่อนที่ผู้ใหญ่ท่านนั้นจะให้คำตอบกลับมาว่า “สุกี้ ยูหาไม่เจอหรอก ยูต้องให้มันเข้ามาหายูเอง ยูหาอะไรที่ยูทำแล้วสนุกดิ”
คำแนะนำของผู้ใหญ่คนนั้นเป็นคำตอบง่าย ๆ แต่สำหรับสุกี้มันกลับเป็นคำตอบที่ตัวเขาไม่เคยมองเห็นมันมาก่อน “ห๊ะ สนุกได้ด้วยเหรอ เพราะเราทำงานมาตลอด เรียนจบผมก็ทำงานเลย เปิดเบเกอรี่เลย แล้วผมก็… โอเค งั้นผมปล่อยวางแล้ว ช่างแม่ง ผมไม่แคร์ละ ผมก็เลยปล่อยเลย ซึ่งเกิดมาเราไม่เคยปล่อยนะ” สุกี้อธิบาย
การพักผ่อนครั้งสำคัญที่เปลี่ยนวิธีการมองชีวิตและการเดินทางของสุกี้ไปตลอดกาลคือ ‘เกาะลันตา’ ภายหลังจากออกจากวงการเพลงและเผชิญหน้ากับภาวะงงแดก นอกจากผู้ใหญ่ท่านนั้นจะแนะนำให้ตัวเขาปล่อยวางและสนุกกับชีวิตแล้ว เพื่อนคนหนึ่งของเขาก็ยังแนะนำให้ออกจากกะลาไปเห็นโลกดูบ้าง จึงกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ตัวเขาเดินทางไปเกาะลันตาด้วยตัวคนเดียว
“ผมไปเกาะลันตาคนเดียว ไปถึงผมก็ไปทุกหาด จนเจอหาดที่ผมชอบ จำชื่อหาดไม่ได้แล้ว หาดนั้นมีแค่ 2 ที่พัก มีโรงแรมห้าดาวที่เพิ่งเปิดกับกระต๊อบคืนละ 300 บาท”
ไม่ใช่ว่าโรงแรมแห่งนั้นเลวร้ายแต่อย่างใด แต่ในช่วงชีวิตขณะนั้นของสุกี้ เขามองว่าการอยู่โรงแรมห้าดาวอาจไม่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก อย่างมากก็คงแค่เดินไปเดินมา อยู่ในกรอบที่โรงแรมได้กำหนดมาแล้ว อันเป็นเหตุให้สุกี้ในตอนนั้นตัดสินใจค้างแรมที่กระต๊อบคืนละ 300 บาท และหารู้ไม่ เขาได้ใช้ชีวิตที่นั่นถึงสองสัปดาห์
“ตอนนั้นผมคิดว่าถ้าผมไปอยู่กระต๊อบ ผมจะได้เจอคนท้องถิ่น จะเจออะไรที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน แล้วเชื่อไหมตอนที่ผมอยู่ที่นั่น ผมก็ได้ใช้ชีวิตอยู่กับพวกราสต้า พวกนี้ไม่ได้ทำอะไรเลย ปาร์ตี้กันทั้งคืน คอยจีบนักท่องเที่ยวสาว ๆ ชีวิตมีแค่นี้ ตื่นเช้ามากวาดชายหาด กวาดเสร็จก็นั่งรอนักท่องเที่ยว ผมก็ไปใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่ 2 อาทิตย์”
ทริปนั้นเปลี่ยนมุมมองต่อ ‘การเดินทาง’ ของสุกี้ไปตลอดกาล เพราะหลังจากนั้นเขาก็หลงใหลในการออกเดินทางด้วยตัวคนเดียวตลอดมา
ตัวแปรหนึ่งได้ถูกค้นพบแล้ว ทว่ายังเหลืออีกตัวแปรหนึ่งที่จะประกอบให้สมการในชีวิตบทนี้ของสุกี้สมบูรณ์อย่างที่มันเป็น ซึ่งก็คือ ‘มอเตอร์ไซค์’... ว่าแต่เขาไปค้นพบและตกหลุมรักกับพาหนะคู่ใจนี้ได้อย่างไรกัน?
“ตอนนั้นมันแปลก แปลกมากเลย เพราะผมหลงทาง ไปไม่ถูก ซึมเศร้า เดินไปเดินมา ไม่รู้จะทำอะไร แต่ผมก็ไม่ได้พยายามจะหาคำตอบ แต่สุดท้ายผมก็พบมัน… มันเหมือนกับตอนที่ผมไม่เคยสนใจกีตาร์ จนวันหนึ่งผมอยู่ที่ฮ่องกง เดินผ่านร้านแผ่นเสียง แล้วได้ยินเพลง ‘Back in Black’ จนทำให้ผมอยากเล่นกีตาร์ วันนั้นวันเดียว ผมกลับบ้านแล้วขอแม่ซื้อกีตาร์” สุกี้เล่าย้อนถึงช่วงที่ตกหลุมรักการเล่นดนตรีครั้งแรกในชีวิต “นี่ถ้าไม่มี AC/DC ก็ไม่มีเบเกอรี่ฯ นะ (หัวเราะ)”
ไม่ต่างอะไรกับการที่สายลมของชีวิตได้พัดพาเขาให้ไปพบกับพาหนะสองล้อ “สมัยนั้นร้านบิ๊กไบค์อยู่ที่ RCA หมด นานแล้วนะ 20 กว่าปีแล้ว วันหนึ่งผมไปเดิน แล้วก็แบบมอเตอร์ไซค์มันสวยว่ะ มันมีเสน่ห์ เหมือนกีตาร์ ผมก็เลยซื้อดีกว่า” สุกี้เล่าถึงครั้งที่ทำให้เขาตัดสินใจที่จะเดินหน้าต่อกับมอเตอร์ไซค์… ใช่แล้ว มันก็ง่ายแบบนั้น เฉกเช่นเดียวกับการตกหลุมรักใครสักคน หรือของสักอย่าง เฉกเช่นเดียวกับการตกหลุมรักกับกีตาร์ที่ฮ่องกงครั้งกระโน้นของเขา
“ความรู้สึกแรกมันคือโลกใหม่
พูดไปแล้วมันฟังดูน้ำเน่า แต่มันคือเรื่องจริง”
The People : คุณจำความรู้สึกแรกตอนที่ได้ออกเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ได้ไหม?
โอ้ ความรู้สึกแรกมันคือโลกใหม่ พูดไปแล้วมันฟังดูน้ำเน่า แต่มันคือเรื่องจริง มันคืออิสรภาพ ผมไม่ใช่คนพุทธนะ — แต่ถ้าผมจะมีศาสนาก็ใกล้พุทธที่สุดแล้ว — ผมคิดว่าคนเรามักอยู่กับอดีตและอนาคต มันคือนิสัยของคนเรา แต่ตอนเราขี่มอเตอร์ไซค์ มันบังคับให้เราอยู่กับปัจจุบัน ในหนังสือเล่มใหม่ผมมีบทหนึ่งว่าด้วยการออกทริป ผมเขียนว่า “ถ้ายูยังไม่เคยขี่มาก่อน ไปเลย ไม่ต้องคิด ไม่ต้องวางแผน แค่ได้ไปก็สนุกแล้ว” ผมรู้สึกถึงความอิสระ รู้สึกว่าได้ใช้ชีวิต ในหนังสือผมเขียนประโยคหนึ่งไว้ “If you stay home, nothing happens.” อยู่บ้านไม่มีอะไรเกิดขึ้น ออกไปขี่ดิ เพราะแค่คุณกล้าออกไป อย่างน้อย ๆ ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน ทุกอย่างใหม่ไปหมด ผมไม่เคยเที่ยวประเทศไทยมาก่อน ไม่เคยเที่ยวแบบ travel บินเข้าบินออกไปเล่นคอนเสิร์ตไม่นับนะ ไปภูเก็ตกับครอบครัวก็คนละแบบ เกิดมาไม่เคยทำ มันเปลี่ยนผมเยอะเลย
The People : ทั้งการเดินทางและมอเตอร์ไซค์มันเติมช่องว่างในตัวคุณอย่างไร?
อย่างแรก ผมเหมือนได้แฟนใหม่เลยนะ ตอนนั้นคือขายกีตาร์ทิ้งมาซื้อมอเตอร์ไซค์ ทริปแรก ๆ ทริปหนึ่งที่ผมขี่ลงภาคใต้ ตอนนั้นยังขี่ไม่ค่อยเป็นนะ ไปคนเดียว ทริปนั้นทำให้ผมแบบรู้สึกมหัศจรรย์กับประเทศไทยมากว่าประเทศเรามีอะไรแบบนี้ด้วย เพราะตั้งแต่เกิดมาเราก็ชินกับกรุงเทพฯ เชียงใหม่ พัทยา สมุย ภูเก็ต ไม่ได้บอกว่าเมืองพวกนั้นผิดนะ แต่เราชินอยู่แค่นี้ไง แล้วอยู่ดี ๆ เราขึ้นมอเตอร์ไซค์ แล้วก็ออกเดินทาง ค้นหาอะไรใหม่ ๆ ระหว่างทาง ไปคนเดียวก็ไม่ต้องแคร์ใคร มันทำให้เราเห็นอะไรอีกเยอะเลย แล้วทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า ประเทศไทยมันมีเยอะ แล้วมันง่าย ทำได้ทุกอย่าง เลี้ยวเข้าตรงไหนก็ได้ ผมเคยไปขี่ที่ญี่ปุ่น ชาตินี้ไม่เอาอีกแล้ว กฎเยอะไปหมด ทำอะไรไม่ได้เลย ผมโดนเขาด่าเละ ผมไม่รู้ว่าแซงเขาไม่ได้ มอเตอร์ไซค์ต้องเข้าแถว ผมไม่เอาแล้ว กฎมันเยอะมาก
ตอนเราเริ่มค้นพบประเทศไทย ไปถึงกาญจนบุรี สังขละบุรี ไม่อยากกลับกรุงเทพฯ ปิล็อก โห เมืองไทยมีแบบนี้ด้วยเหรอ เย็นทั้งปี ผมจำได้ผมไปเดือนเมษาฯ ยังเย็นอยู่เลย ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเมืองไทยมีแบบนี้ เราไม่เคยรู้ไง ลงจากปิล็อกมา ไปทางด้านหลัง ไปโผล่สวนผึ้ง โอ้ มีแบบนี้ด้วย ผมว่าคนไทยหลายคนไม่รู้ว่ามีที่แบบนี้ แล้วผมเป็นพวกชอบหา คือไปถึงแล้ว โอเค ไปต่อ ลองไปต่อ ผมนิสัยแบบนั้น ลองหาไปเรื่อย ๆ ไปไม่ได้ก็หันกลับ
The People : ทริปใหญ่แรกของคุณที่เดินทางไปภาคใต้ ตอนนั้นคุณวางแผนมาก-น้อยแค่ไหน?
ผมแค่รู้ว่าผมจะไปจบที่เขาสก แต่ระหว่างทางผมไม่รู้ สมัยนั้นคุณพ่อยังอยู่ที่หัวหิน ผมก็เช่ามอเตอร์ไซค์ที่หัวหิน แล้วก็เช่า Yamaha VMAX ซึ่งถือว่าเป็นรถที่อันตราย เขาเรียกว่าเป็น ‘muscle bike’ เพราะแรงมันเยอะมาก ผมก็ไม่รู้ มันดูเท่ดี ไม่รู้ว่ามันเป็นรถ power มากขนาดนั้น ไม่รู้รอดมาได้ยังไง ฝนตกอีกต่างหาก
The People : นับว่าท้าทายไหมสำหรับทริปแรกของคุณ?
เส้นดำไม่ท้าทาย เส้นดำใครก็ขี่ได้ เข้าป่าเป็นอีกเรื่องหนึ่งนะ เส้นดำนี่ anybody can คือผมคุยกับคน ขี่ขึ้นเชียงใหม่ โอ้ย ง่าย เส้นดำขี่กัน 700-800 กิโลฯ ไม่ใช่เรื่องยาก ไม่มีอะไร ก็ตามทางไป โอเค ถ้าเป็นรถเล็ก 140cc โอ้โห ไม่เอา ชาตินี้ไม่เอา เหนื่อยตายเลย แต่ถ้าเป็นรถใหญ่นี่ก็จะง่ายเลย
The People : แล้วถ้าเป็น ‘off-road’ จะท้าทายกว่าอย่างไรบ้าง?
มันก็จะเป็นอีกแบบ เขาเรียกว่าลูกรังใช่ไหม off-road ภาษามอเตอร์ไซค์เขาเรียกว่า ‘ขี่ออฟ’ การขี่ออฟนี่คนละทักษะ ยูไปลูกรังแล้วยูต้องฟิต ร่างกายยูต้อง… ถ้าไปทางยาก ๆ นะ มันกลายเป็นกีฬาด้วย ทางยาก ๆ นี่ 30 กิโลฯ ก็ตายห่าแล้ว โดยเฉพาะถ้าเอารถใหญ่ไป พวก 1000cc ที่จอดอยู่ข้างนอกนั่น พวกคันใหญ่ๆ พอเป็นลูกรัง ร่างกายมันเข้ามาเกี่ยวข้อง บางทีผมก็แบบ โอ้ย เอาคันใหญ่มาทำไม น่าจะเอา 200cc มา แต่มันสนุก แล้วมันมีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน เจออะไรแน่นอน แต่บางคนก็ไม่ชอบแบบนั้นนะ
หนึ่งสิ่งที่สุกี้มักกล่าวย้ำเสมอในเสน่ห์ของการออกเดินทางคือการที่คุณจะ ‘เจออะไร’ หรือ ‘มีอะไรเกิดขึ้น’ อย่างแน่นอน ด้วยเหตุนั้น จึงเป็นประเด็นที่น่าสนใจว่าในการเดินทางของเขาตลอดมา เขาได้เจอกับอะไรมาแล้วบ้าง
“สมัย 20 ปีก่อน เขามีที่เรียกว่า ‘เส้นแดง’ ซึ่งก็คือพวกเส้นค้ายา ไม่รู้ว่าสมัยนี้ยังมีอยู่ไหม ผมเคยผ่านหมู่บ้านที่เขาถืออาวุธ AK-47 กัน แต่นโยบายของผมคือยิ้มไว้ก่อน ยิ้มแล้วผมก็รอดได้ทุกทีนะ”
ยังไม่ทันหายช็อกกับเส้นทางที่อาจพาเราไปเจอกับกลุ่มคนที่ถือ AK-47 สุกี้ก็เล่าต่อในทันทีว่า
“6 ปีก่อน ผมตกสะพาน (หัวเราะ)
ไม่ใช่สะพานจริงนะ
มันเป็นท่อนไม้ที่เอามาวางทำเป็นสะพาน”
เขาเล่าต่อว่า “ผมโง่เอง ผมควรหยุด แต่ผมเสือกไม่หยุด แล้วผมเป็นคนล้มเยอะนะ ดูสิ แผลเต็มตัวเลย ปกติก็แค่ถลอก แผลข่วน แต่ตอนนั้นผมคิดเลยว่า กระดูกหักแน่ ฉิบหายแน่กู มันจะมีจังหวะที่เรารู้ตัวเลย แต่ท้ายที่สุด ดันไม่เป็นไรว่ะ เสือกไม่เป็นไร โชคดีที่มอเตอร์ไซค์ไม่ทับผม มันตกลงมาข้าง ๆ ไม่อย่างนั้นเรื่องใหญ่”
เวลาขี่มอเตอร์ไซค์แล้วประสบอุบัติเหตุจะมีสามสิ่งที่สุกี้กลัวที่สุด ซึ่งก็คือ หลัง คอ และหัว เพราะหากเป็นอย่างอื่นอาจพอจะซ่อมหรือรักษาได้ ด้วยเหตุนั้น สามสิ่งนี้จึงเป็นสิ่งแรกที่เขาจะตรวจสอบตัวเองเมื่อประสบอุบัติเหตุ ซึ่งนับว่าโชคดีที่คราวนั้นทั้งสามส่วนปลอดภัยดี เพียงแต่รถของเขาอาจจะพังเละเลยทีเดียว “แต่ฮอนด้านี่ทน สตาร์ทติด แต่ตะเกียบเบี้ยว เบรกหลังไม่ดี แล้วก็ถูไถกันออกไป วันนั้นไปกัน 4 คน ก็ช่วยกันลากรถออกมา” สุกี้เล่าถึงบทสรุปในวันนั้น ซึ่งภายในหนังสือ Motorcycle Story ก็จะมีการกล่าวถึงเนื้อหาในช่วงนี้พร้อมกับภาพประกอบที่สุกี้ได้รวบรวมเอาไว้ด้วย
ภายหลังจากนั้นพวกเขาก็พากันออกมาจากป่า และนำรถไปซ่อม ซึ่งสุกี้เล่าว่าอีกข้อดีหนึ่งของประเทศไทยคือเราสามารถหาอู่ซ่อมรถได้แทบจะทุกที่และทุกเมืองที่เราไป แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันกว่านั้นคือภายหลังจากซ่อมเสร็จแล้วสักประมาณ 10 นาที เมื่อมีหนึ่งในกลุ่มนักบิดถามขึ้นมาว่า “พี่ไปต่อไหม” สุกี้ — ผู้ที่เพิ่งตกลงมาจากสะพานและเพิ่งซ่อมมอเตอร์ไซค์เสร็จไปหมาด ๆ — ก็ตัดสินใจอย่างไม่ลังเลว่า “ไป”
นอกจากนั้น สุกี้ก็ยังบอกเล่าถึงอีกหลายเหตุการณ์ที่เขาพบเจอระหว่างทาง ไม่ว่าจะเป็นครั้งที่เจอกับดินถล่มจนไม่สามารถไปต่อได้ รถเสียที่รังสิตจนต้องให้พลเมืองดีขี่ Honda Click ถีบบิ๊กไบค์คันมหึมาของเขาจากรังสิตมาจนถึงกลางเมืองกรุงเทพฯ หรือแม้แต่ตอนที่เดินทางเข้าป่าและหลงทางกับเพื่อน ผนวกกับการที่น้ำดื่มและเรี่ยวแรงหมดไป จึงทำให้เขาต้องทิ้งมอเตอร์ไซค์และพาตัวเองออกจากที่นั่นจนต้องไปพักแรมที่วัดแห่งหนึ่ง — ทั้งหมดนี้คือเรื่องราวทั้งหลายที่สุกี้พบเจอระหว่างทาง
แต่มีครั้งหนึ่งที่ตัวของเขา
นิยามด้วยตัวเองว่า “เกือบตาย”
“คันนี้ คันนี้ผมเกือบตาย” เขาชี้ไปที่ Ducati 1098 สีเหลืองที่จอดอยู่ในห้อง “ตอนนั้นสมองบวมเลยครับ เพราะคันนี้มันเป็นรถแข่ง แรงมันเยอะ แล้วไม่มีระบบ electronic เลย พวกระบบ traction control, ABS คันนี้ไม่มีเลย ศูนย์ แปลว่าถ้ายูพลาด ไม่มีอะไรมาช่วยเลย ผมก็เลยไม่เอา ไม่ขี่แล้ว กลัว”
แต่หารู้ไม่ว่าอุบัติเหตุครั้งนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเขาขับเร็วเลยแม้แต่น้อย “ผมไม่เคยพลาดตอนไปเร็วนะ เพราะตอนไปเร็วเราจะโฟกัส จะระวังทุกอย่าง ผมจะพลาดตอนไปช้า” ซึ่งในตอนนั้นเขากำลังขี่ไปด้วยความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง บนเส้นศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี ก่อนที่เขาจะเจอ ‘ควาย’ กำลังเดินข้ามถนน “ผมกำเบรก แล้วเกิดที่เขาเรียกว่า highside หัวลงไปฟาด อยู่ไอซียูอาทิตย์หนึ่ง”
“ตอนนั้นผมสลบ เขาบอกว่าผมสลบไปนานเลย” สุกี้เล่าว่าความทรงจำสุดท้ายของเขาก่อนที่จะตื่นที่โรงพยาบาลคือตอนที่หัวกำลังจะฟาด ส่วนความทรงจำระหว่างนั้นถึงโรงพยาบาลนั้นไม่มีอยู่ในหัวของเขาเลย ทว่าระหว่างอุบัติเหตุกับโรงพยาบาลนั้น สุกี้ได้เล่าว่าเขาเห็นภาพอะไรบางอย่าง
“เคยได้ยินคนเล่าไหมว่าตอนจะตายจะเห็นอุโมงค์ เห็นแสงไฟ เออ ผมเห็น แล้วผมจำได้ว่าเป็นความรู้สึกที่ดี จำได้ว่าอยากเดินเข้าไป ความรู้สึกมัน feel so good ผมเดินเข้าไปดีกว่า แล้วตื่นมาเห็นหน้าเพื่อนแบบ กูยังไม่ตายว่ะ” ภายหลังจากฟื้นขึ้นมา เขาก็คิดเพียงแค่ว่าอาการบาดเจ็บเดียวของเขาคือมือหัก แต่เมื่อเดินทางเข้าไปกรุงเทพฯ ก็ได้ไปทำการตรวจรวมถึง CT Scan ก่อนที่หมอจะเร่งรีบบอกว่า “คุณสุกี้ต้องเข้าไอซียู คุณสุกี้สมองบวม” ทว่าตอนนั้นสุกี้ก็ไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร จึงถามต่อว่าเลวร้ายที่สุดจากสมองบวมคืออะไร “สมองหยุดทำงาน” หมอคนนั้นตอบกลับมา
“ผมได้เรียนรู้ว่าสมองบวมมันอยู่ที่ 24 ชั่วโมง ถ้าพ้น 24 ชั่วโมงไปได้ก็โอเค ผมก็ โอเค เข้า เขาบอกว่าเป็นสมองส่วนหลัง ส่วนที่ควบคุมการเคลื่อนไหว เขาบอกว่าตราบใดที่คุณสุกี้ยังเคลื่อนไหวได้ก็ยังดี ตอนอยู่ไอซียู ทุกครั้งที่ตื่นผมก็จะเช็กตัวเองว่า โอเค เรายังขยับได้อยู่เว้ย ครั้งนั้นแหละที่โหดที่สุดในชีวิตของผม”
หลายคนเมื่อเผชิญกับอุบัติเหตุที่ร้ายแรงเช่นนี้อาจเริ่มมีความรู้สึกหวั่นเกรงหรือเข็ดกับการขี่มอเตอร์ไซค์ไปตลอดเลยก็เป็นไปได้ สุกี้เองก็รู้สึกกลัวไม่น้อยในช่วงแรก แต่ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็กลับคืนสู่ท้องถนนเฉกเช่นทุก ๆ วันที่ผ่านมา
The People : คุณคิดว่าสุกี้ในยุคเบเกอรี่ฯ กับสุกี้ในยุคของการเดินทางแตกต่างกันอย่างไรบ้างไหม?
บางอย่างก็เป็นคนเดิม แต่บางอย่างก็เปลี่ยนไป ผมรู้สึกไทยมากขึ้น ผมได้เพื่อนกลุ่มมอเตอร์ไซค์เต็มเลย มันก็เป็นอีกแบบหนึ่ง ผมไปอยู่ต่างจังหวัด ไปแบบ traveler มันก็อีกแบบ เราได้เห็นอีกวิธี อีกแบบหนึ่งเลย แล้วลูกชายชอบพูดว่า ลึก ๆ ข้างในผมมีความเป็นฮิปปี้ มันก็เลยสะท้อนออกมาในวิถีชีวิตแบบนี้ แต่ผมว่ามันไม่เกี่ยวกับมอเตอร์ไซค์หรอก มันเกี่ยวกับวัยแล้วล่ะ มันก็นิ่งขึ้น โตขึ้น
The People : อะไรทำให้คุณอยากบรรจุเรื่องราวและประสบการณ์เหล่านี้มาเป็นหนังสือ?
ช่วงโควิดไม่มีอะไรทำ ล็อกดาวน์ อยู่บ้านใช่ไหมครับ จุดเริ่มต้นอยู่ตรงนั้น ผมคิดว่าเราต้องหาอะไรทำว่ะ แล้วก็ Coffee Table Book ของฝรั่ง ผมมีเยอะมาก มีเป็นร้อยเล่ม ผมก็คิดว่ามันสวยดีว่ะ อยากมีบ้าง แล้ว 20 กว่าปีที่ผ่านมา ผมมีรูปเป็นพันรูป ถ่ายเอง เล่มนี้รูปไหนที่ไม่มีผมอยู่ในภาพคือผมถ่ายเอง ผมก็เลยมีอะไรเยอะไปหมดเลยคิดว่าน่าจะทำอะไรสักอย่างได้
นอกจากนั้น มีคนมาถามผมบ่อยมากว่า “พี่ไปไหน” “พี่ไปยังไง” ผมก็ เอ๊ะ เอาตรงนี้มาทำเป็นข้อมูลให้ครบจะดีไหม คือผมอยากให้คนซื้อหนังสือเล่มนี้ไปแล้วเอาไปใช้ได้จริง ผมตั้งใจนะ อยากให้มันทำหน้าที่แบบนั้นได้
หนังสือจะมีสองส่วน ส่วนแรกเป็น know-how ซื้อรถแบบไหน ซื้อกระเป๋าแบบไหน ต้องเอาอะไรไปบ้าง ไปเชียงใหม่ วางแผนเรื่องน้ำมันยังไง ผมอยากให้คนซื้อไปแล้วเอาไปใช้ เพราะสมัยผมตอนโน้น ไม่มีข้อมูลเลย ไม่มีเลย แล้วส่วนที่สอง เป็นหนังสือท่องเที่ยว เป็น 10 เส้นทางที่ผมชอบ ผมตั้งใจทำแผนที่มาก ตั้งใจมาก อยากให้คนเอาแผนที่ไปใช้ได้จริงนะครับ ขี่ตามได้จริง ผมจะดีใจที่สุดถ้าเขาซื้อไปแล้วเอาไปใช้งานได้จริง ออกเดินทางจริงๆ โดยสรุปแล้ว หนังสือเล่มนี้จะรวมสามอย่างเอาไว้ด้วยกัน ซึ่งก็คือ know-how / how-to, เส้นทางท่องเที่ยว แล้วก็ประสบการณ์ชีวิตของผม
The People : เมื่อหนังสือเสร็จสิ้นแล้ว คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง?
ตอนผมทำ Bakery & I หนังสือมันไม่ใช่งานธุรกิจใช่ไหม ไม่ใช่งานที่จะได้เงินเยอะ แต่สิ่งที่ผมได้เรียนรู้จาก Bakery & I คือมันอยู่กับเราจนตายว่ะ มันไม่เหมือนเพลง มันคนละแบบ ผมอธิบายไม่ถูก มันเป็นอะไรที่อยู่กับเรา ผมทำหนังสือเล่มนี้ ผมไม่ได้คิดแบบนักธุรกิจ ผมทำด้วยปกแข็ง ใช้กระดาษที่ไม่ได้นึกถึงต้นทุน ผมจะลงทุน มันก็แพง แต่ผมก็ทำ ผมเป็นคนเชื่อว่า จากประสบการณ์ผมนะ ตั้งแต่ทำเพลงมา I believe ถ้าเราทำอะไรให้มันดี เราตั้งใจ เรื่องธุรกิจค่อยไปคิดกัน เดี๋ยวมันจะมาเอง ผมไม่เคยทำแล้วไม่ได้อะไรกลับมา
Bakery & I ผ่านมา 20 ปี มีคนมาขอซื้อสิทธิ์ไปทำหนัง แต่ผมไม่เอานะ แต่ถ้าผมเอา เงินก็กลับมาแล้ว ทุนที่ผมลงไป นึกภาพออกไหม เล่มนี้ผมก็เชื่อว่า ผมจะได้อะไรจากมันผมไม่รู้หรอก แต่ผมเชื่อว่าถ้าเราตั้งใจ เราลงทุน ตั้งใจทำ ลึกๆ ข้างในผมก็รู้ว่าไม่มีสำนักพิมพ์ไหนลงทุนให้หรอกถ้ามันแพงขนาดนี้ แต่เดี๋ยวมันมีวิธี ผมก็เลยใช้วิธีหาสปอนเซอร์ แต่เรื่องสปอนเซอร์นี่ก็ตลกนะ ผมแบบ เอ๊ะ จะขอสปอนเซอร์ ผมก็เปิดตู้ กูใส่เสื้อยี่ห้ออะไรบ้างวะ ผมก็โทรไป เฮ้ย ผมใส่ของยูนะ คิดแบบโง่ๆ เลย (หัวเราะ) ใช้วิธีแบบนี้ จนเฮ้ย มันจะเสมอตัวละ เออ มันมีวิธี
ประเด็นของผมก็คือ ผมเอา passion นำทุกที แล้วเรื่องธุรกิจมันจะมีวิธี เราแค่ต้องหาวิธีให้มันลงตัวครับ
The People : คุณว่าคุณจะออกเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ไปถึงเมื่อไหร่?
ไปตลอดแหละ ตราบใดที่ร่างกายยังไหว มันไม่ได้ยากอย่างที่คุณคิดครับ คนชอบคิดว่ามันยาก ผมอยากจะบอกว่ามันไม่ยากขนาดนั้นหรอก คุณไม่ต้องเก่งกาจหรือฉลาดมาจากไหน ใครก็ทำได้ ผมเคยเจอคนสามคนที่ขี่รอบโลก สามคนนี้ไม่มีใครเคยขี่มาก่อนเลย เขาแค่ตัดสินใจว่าจะทำ แล้วเขาก็ทำเลย
มีปีหนึ่งผมออกจากแม่สะเรียง ตอนนั้นไปเข้าป่ากัน ออกจากป่ามาเจอผู้หญิงคนหนึ่ง มาจากฮอลแลนด์หรือเปล่า จำไม่ได้ เขากำลังขี่รอบโลกอยู่ เพื่อนผมก็แซวว่า “พี่ แฟนทิ้งแน่นอน พี่ถามเขาดิ แฟนทิ้งแน่นอน” (หัวเราะ) แต่! นี่ประมาณ 8 ปีก่อนนะ ตอนนี้เขาดังแล้ว ตอนนี้คนตามเขาสองล้านคน ชื่อว่า ‘Itchy Boots’ ตอนนั้นยังไม่ดัง เพิ่งเริ่ม ตอนนี้ดังแล้ว เขาไม่เคยขี่มาก่อน
ประเด็นของผมคือบ้านเราชอบคิดว่าต้องอย่างนี้ ต้องอย่างนั้น ต้องมีรถคันนี้ ต้องมี GPS ต้องมีชุด แบบนั้น ไม่จริงเลย ผมพูดเลย มาเถียงกันเลย ยังไงยูก็แพ้ เพราะมันไม่จำเป็นเลย เพราะผมเจอคนแบบนี้เยอะมาก Itchy Boots ตอนนี้ดังแล้ว ตอนที่ผมเจอยังขี่ไม่เป็นเลย กึก ๆ กัก ๆ แต่ตอนนี้ คนนี้ไปอิหร่าน ไปนู่นไปนี่ ไปคนเดียว มันอยู่ที่ใจไง ใจมันต้องอยากทำใช่ไหม แล้วที่สำคัญที่สุดคือมันต้องสนุก
คำถามที่ผมเจอบ่อย ผมก็ตอบตามความจริงว่า ก็ผมสนุก เราสนุกกับมัน คุณต้องสนุก ไม่งั้นจะทำไปทำไม โดยเฉพาะสิ่งที่ไม่ใช่งานหากินของเรา เหมือนผมมาเล่นดนตรีตอนนี้ มันก็ต้องสนุกสิ มันไม่ใช่งานหลักของเราแล้ว ถ้าไม่สนุกจะทำไปทำไม ก็ have fun เลย
ก็คือตราบใดที่เรายังสนุก และตราบใดที่ร่างกายเรายังไหว เข้าป่าอาจไม่แน่นะ แต่บนถนนยังไหวอยู่แล้ว ก็ไปเรื่อย ๆ มันสนุก…
The People : คุณมีเพลย์ลิสต์โปรดหรือเพลงไหนที่ชอบฟังระหว่างการเดินทางหรือเปล่า?
มีครับ ผมน่าจะตั้งชื่อเอาไว้ว่า ‘Ride’ ผมเอาเพลงโปรดยัดเข้าไป แต่มีวงเดียวที่ผมฟังมาตั้งแต่อายุ 12 จนถึงปัจจุบัน ไม่เคยเลิกฟัง ก็คือ Pink Floyd แต่ Pink Floyd ฟังตอนขี่มอเตอร์ไซค์แล้วไม่ค่อยได้ว่ะ มันลอยไป (หัวเราะ)
มันก็แล้วแต่ยุคครับ แล้วแต่วันและเวลา ตอนนี้ผมชอบ ‘Everybody’s Changing’ ของ Keane เปิดวนลูปเลย ล่าสุดนะ มีอันนี้