ถึง ‘บุ้ง’ ในความทรงจำ เปิดบันทึกความทรงจำของ ‘หยก’ ที่เขียนถึง ‘บุ้ง’

ย้อนกลับไปในเดือนตุลาคมปี 2025 The People ได้เปิดรับต้นฉบับงานเขียนในหัวข้อ ‘หลง (ไม่) หาย ในกาลเวลา’ เพื่อชวนผู้คนมา ‘เขียน’ เพื่อ ‘จดจำ’ เรื่องราวของใครบางคนที่เคยต่อสู้ คิดค้น สร้างสรรค์ หรืออุทิศตนเองเพื่อการเปลี่ยนแปลงและสร้างแรงสั่นสะเทือนมาถึงทุกวันนี้ เพื่อไม่ให้ใครสักคนต้องหลงหายไปตามกาลเวลา

ท่ามกลางเรื่องราวของผู้คนที่ส่งมานั้นมีหนึ่งบทความที่เลือกเขียนถึง ‘บุ้ง - เนติพร เสน่ห์สังคม’ และผู้ที่เป็นคนเขียนบทความดังกล่าวนั้นคือ ‘หยก - ธนลภย์ ผลัญชัย’ ถ้าจะมีใครสักคนที่เขียนถึงบุ้งได้ หยกน่าจะเป็นหนึ่งในบุคคลที่น่าจะสะท้อนเรื่องราวของบุ้งออกมาได้อย่างชัดเจนที่สุดคนหนึ่ง

ในวันที่ 14 พฤษภาคม 2569 นับเป็นการครบรอบ 2 ปีสำหรับการจากไปของ ‘บุ้ง - เนติพร เสน่ห์สังคม’ เสียชีวิตจากการอดอาหารประท้วงขณะถูกคุมขังในเรือนจำจากคดีมาตรา 112 ไม่ว่าใครหลายคนเลือกจะจดจำบุ้งแบบไหน แต่เราเชื่อว่าเรื่องราวของบุ้งได้สะท้อนให้เราเห็นอะไรบางอย่าง หรือชวนให้เราได้คิดถึงคำถามบางแง่

แต่ไม่ว่าเราจะจำเขาอย่างไร การจดจำ ก็เป็นสิ่งที่ดีกว่าใครสักคนจะหลงหายไปตามกาลเวลา

ลำดับต่อไปนี้คือเนื้อความที่เขียนโดย ‘หยก - ธนลภย์ ผลัญชัย’

 

หลง (ไม่) หาย ในกาลเวลา
ความทรงจำกับ บุ้ง เนติพร 

 

“ถ้าหนูตายพี่จะเลิกเคลื่อนไหวจริงๆเหรอ?
หนูตายเลยนะ”

 

นี่คือคำที่เรา (หยก ธนลภย์ ผลัญชัย) แหย่เขาหลังจากสัมภาษณ์ BBC แล้วมีคำถามถึงการหยุดเคลื่อนไหว 

แล้วพี่บุ้ง ตอบประมาณว่า คงเป็นถ้าหยกตาย แต่พอมาเป็นเขาที่ตาย… มันยังคงเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดเสมอเมื่อนึกถึงเขา

ภาพจำของเธอ 

หลาย ๆ คนมักเห็นพี่บุ้ง ในลักษณะท่าทางที่ ดูเคร่งครึ้ม ไม่ยิ้มแย้ม หรือ ดูโกรธ หรือ ก้าวร้าว  พี่บุ้งเป็นคนที่มีเกราะป้องกัน เหมือนเขาตั้งการด์ตลอดเวลา ภาพลักษณ์หรือภายนอกเขาเลยอาจดูก้าวร้าว หรือ สีหน้าเขาแสดงออกชัดเมื่อสงสัยหรือไม่พอใจอะไร

หรือในหลายๆเหตุการณ์ที่มันมีภาพที่หลาย ๆ คนโกรธจริง ๆ แล้วมันก็มีที่มาที่ไปก่อนจะเป็นภาพ ๆ นั้นออกมา 

 

สิ่งที่เขาชอบ 

จริง ๆ แล้วเขาก็คือคนๆนึงเหมือนพวกเรา เขามีสิ่งที่ชอบและสิ่งที่ไม่ชอบ พี่บุ้งเป็นคนรักสัตว์มาก ๆ เขารักแมวมาก และ แมวของเขา โชก้าก็น่ารักมาก ๆเช่นกัน จากที่เรารู้จักเขา เขาเป็นคนที่หวังดีและรักคนรอบตัวมากๆ 
เขาเป็นคนไม่ชอบกินกล้วยเลยไม่ชอบแม้กระทั่งกลิ่น เขาชอบฟังเพลง ชอบหาของกินอร่อย ๆ ดูหนังสนุก ๆ

พี่บุ้งชอบจักรวาล The Conjuring ชอบ Harry Potter มาก ๆ เรารู้จักจักรวาล The Conjuring เพราะเขาชวนดู ทุกวันนี้เราติดตามข่าวซีรีย์ Harry Potter ยังมีบ้างที่เรานึกถึงเขา หรือ The Conjuring ที่เพิ่งปิดตำนานไปก็ตาม 

เราเคยคุยกันเล่นๆถึงเรื่องราวใน Harry Potter ด้วย เราคุยกันว่า  ในตอนที่ซิเรียสมีชีวิตอยู่เขาไม่มีโอกาสได้แก้ต่างเรื่องที่คนส่วนใหญ่เข้าใจผิดเขาเลยนะ เขาตายแบบไม่ทันคาดคิดเลย เราย้อนคิดแล้วยังตลกร้ายกับตัวเองอยู่เลย เราไม่คิดว่า การสูญเสียแบบกระทันหันจะเกิดขึ้นกับเราในชีวิตจริง

 

 

ข้อครหา 

การจากไปของเขามันกระทันหันและไม่คาดคิด สิ่งต่างๆที่คนครหาเขาเขายังไม่ทันได้แก้ต่างด้วยซ้ำ 

เราไม่ค่อยได้สนใจข้อพิพาทของเขาสักเท่าไหร่ ถ้าหากไม่ได้มีการกล่าวถึงพาดพิงเรา เพราะกับเรา เขาเป็นพี่สาวที่น่ารักกับเรา เราคุยกันด้วยเหตุผลได้ จริงๆแล้วถ้าเขาจะแก้ต่างเราเชื่อว่าเขาจะทำได้เราเคยถามถึงเหตุผลที่เขาไม่แก้ต่างชี้แจงในช่วงหนึ่ง 

เขาเคยบอกเราว่า ถ้าเขาทำแล้วมันอาจ ‘กระทบคนที่เดือดร้อนและต้องการลี้ภัยจริง ๆ’ สิ่งที่ทำให้เราไม่เชื่อในคำครหา เรารู้จัก เคยคุยกับ คนที่มีข้อพิพาทกับเขาก่อนที่เราจะรู้จักพี่บุ้งด้วยซ้ำ 

เรื่องลี้ภัยแต่ภายหลังอยู่ ๆ เขาพูดข้อพิพาทที่มีกับพี่บุ้งใน X โดยที่เขาพาดพิงชื่อเรา โดยปกติตามวิสัยคนคุยเคยคุยกัน หากเป็นห่วงกันจริง ๆ ก็คงจะทักมาถามไถ่กันก่อน เราเลยตอบโต้ในส่วนที่เราถูกพาดพิง 

ส่วนในของที่พี่บุ้งโดนกล่าวถึงนั้น เราไม่ได้อยู่ในระยะเวลาที่พวกเขารู้จักกัน แต่เราไม่ชอบที่จะตัดสินคนจากภาพจำ ภาพสื่อหรือตัวอักษร จนถึงทุกวันนี้และตลอดระยะเวลา 300 เกือบ 400 กว่าวันที่เราได้รู้จักเขา เราไม่เคยเสียดายเลยที่เราเลือกที่จะไม่เชื่อในตัวอักษรของคนที่เรา รู้จักเคยปรึกษาเรื่องลี้ภัยเมื่อโดนหมายคดี 112 แต่อยู่ ๆ เลือกจะใช้ชื่อเราโจมตีเขาและส่งคำขอเป็นเพื่อนมายัง Facebook ในภายหลังที่เขาเสียชีวิต  

 

การอดอาหารประท้วง

พี่บุ้งอดอาหารด้วยการเอาร่างกายเป็นเดิมพันเพราะอยากได้อิสรภาพ ทั้งที่จริง ๆ เขาไม่ควรต้องอยู่ในนั้น

ไม่ว่าเขาจะอดอาหารจริงหรือไม่ ได้พยายามกินหรือดื่มเพื่อรักษาชีวิตหรือไม่ สุดท้ายแล้วเขาก็ออกมาจากเรือนจำด้วยร่างที่ไร้วิญญาณ ด้วยอุดมการณ์ที่ต้องการปฎิรูปกระบวนการยุติธรรมและคืนอิสภาพให้ผู้เห็นต่าง

สิ่งที่เขาให้เราจริงๆก่อนที่เขาจะจากไป คือ คำพูดที่เขาบอกเราตลอดว่า ให้ดูแลตัวเองดี ๆ 

แต่ถึงแม้เขาจะหมดลมหายใจ เขาไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว แต่เขายังอยู่ในหัวใจและความทรงจำของเราและผู้ที่รักเขาเสมอ

เราเป็นคนไม่ค่อยเชื่อในโชคลางเท่าไหร่ แต่ก่อนที่จะมีสายโทรศัพท์โทรมาบอกเราว่าเขาต้องส่งตัวไปอีกโรงพยาบาล เราฝันว่า ลงไปเจอโครงกระดูกกับคนที่เคยเป็นเพื่อนแล้วฝันตัดไปที่ไปเดินเล่นกับเขาตัดไปที่เทียนดับและตัดไป จนมีสายโทรศัพท์โทรเข้ามาแจ้งข่าว มันอาจเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ 

เราไม่รู้ว่าโลกหลังความตายมีจริงไหม แต่การตายของเขาก็เป็นอีกครั้งที่ได้ประจานกระบวนการยุติธรรมและการดูแลผู้ป่วยจากโรงพยาบาลราชทัณฑ์ สุดท้ายแล้วคนที่อยู่ต่อไปก็ต้องยอมรับใช้ชีวิตต่อไปถึงแม้จะไม่ง่ายเลย 

 

จุดสิ้นสุด

สุดท้ายแล้วการเดินทางครั้งนี้ของพี่บุ้งก็ได้จบลงแล้ว ไม่ว่าจะสรรเสริญหรือสาปแช่ง มันก็ไม่สามารถเรียกเขาคืนมาหรือทำร้ายเขาได้แล้ว สิ่งที่น่าละอายและน่าสมเพชที่สุด คือหากยังต้องตื่นมาพร้อมกับความเกลียดชังที่ยังคงกัดกินในใจและหมกมุ่นกล่าวโทษหรือเยาะเย้ยอยู่กับการทำลายคนที่ไม่มีลมหายใจแล้ว​ ก็ไม่ต่างกับการขังตัวเองในคุกแห่งความอาฆาต ที่ไม่มีวันเติมเต็ม ​

และนั่นคือสิ่งที่น่าอับอายยิ่งกว่าการจากไปของเขา

 

หยก - ธนลภย์ ผลัญชัย