รีวิว 'SBZ B.DAY UN-CUT' คอนเสิร์ต 4 ภาค ความสนุกที่ไม่มีการตัดจบ

หาก B.DAY Forever Concert คือการพาแฟนเพลงกลับไปรวมญาติกับความทรงจำครั้งใหญ่ SBZ B.DAY UN-CUT LIVE CONCERT SERIES REEL 01 ก็คือการหยิบช่วงเวลาที่หลายคนยังรู้สึกว่าไม่เต็มอิ่ม กลับมาขยายให้ชัดขึ้น ลึกขึ้น และสนุกขึ้น ผ่าน 4 คอนเสิร์ตเดี่ยวของ Soul After Six, PAUSE, NADIA และ Crescendo ที่เกิดขึ้นต่อเนื่องบนเวทีเดียวกัน

ตอน B.DAY Forever Concert ผมมีโอกาสดูทั้งรอบที่กรุงเทพ และตามไปดูที่เชียงใหม่ในงาน B.Day After Party Festival ท่ามกลางลมหนาวเดือนมกราคม แต่ใด ๆ ก็ตามด้วยศิลปินที่อัดไปด้วยคุณภาพ มันก็ยังไม่จุใจ ผมมักจะหันไปพูดกับเพื่อนว่า ทำไมวงนี้ไม่เล่นเพลงนี้นะ หรือ อยากฟังเพลงนั้นจากพี่คนนี้จัง พอเกิดงาน SBZ B.DAY UN-CUT LIVE CONCERT SERIES REEL 01  ผมชอบการเลือกศิลปินที่ห่างหายหรือไม่เคยเล่นคอนเสิร์ตใหญ่ส่วนตัวมาร้อยเรียง

นี่จึงไม่ใช่เพียงคอนเสิร์ตรวมศิลปิน แต่เปรียบเสมือนเทศกาลภาพยนตร์ทางดนตรีที่ประกอบด้วยเรื่องราว 4 ภาค แต่ละภาคมีบรรยากาศ คาแรกเตอร์ และวิธีเล่าเรื่องเป็นของตัวเอง ก่อนเชื่อมทุกอารมณ์เข้าไว้ด้วยกันภายใต้ลายเซ็นและการกำกับดูแลของ 'SBZ'—สุกี้ กมล สุโกศล แคลปป์, บอย โกสิยพงษ์ และสมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์

ภาคที่ 1 — Soul After Six: ค่ำคืนแห่งความละเมียด

Soul After Six เปิดโลกใบแรกด้วยบรรยากาศของ Grand Midnight Soul Lounge ที่อบอุ่น เรียบหรู และเปี่ยมด้วยเสน่ห์แบบดนตรีโซล แค่เปิดด้วยฉากโคมแชนเดอเลีย ก็เปลี่ยนบรรยากาศรอยัลพารากอนฮอลล์ ให้เป็นคลับหรู ๆ ของโมนาโก

น้ำเสียง เครื่องดนตรี และรายละเอียดเล็ก ๆ ในแต่ละบทเพลงทำให้โชว์นี้ไม่ใช่เพียงการนำเพลงเก่ากลับมาร้องอีกครั้ง แต่เป็นการชวนผู้ชมกลับไปสัมผัสอารมณ์เดิมด้วยประสบการณ์ที่เติบโตขึ้น เพลงที่คุ้นเคยจึงยังคงให้ความรู้สึกอบอุ่น ขณะเดียวกันก็มีความลุ่มลึกมากกว่าในวันวาน การที่ได้เห็นพี่ปึ่งกลับมาเล่นร่วมกับพี่บิ๊ก และพี่ปิงปองมันเหมือนกับการเติมเต็มเพราะหลัง ๆ จะเห็นสองคนนี้โชว์เป็นหลักหลังพี่ปึ่งของปลีกตัวพักผ่อน สมกับธีม The Perfect Set ที่วงวางชื่อภาพยนตร์ทางดนตรีไว้

นี่คือช่วงเวลาที่ไม่จำเป็นต้องใช้ความหวือหวา เพราะเสน่ห์สำคัญอยู่ที่ความนิ่ง ความเนียน และรสชาติทางดนตรีที่ยังคงเป็นเอกลักษณ์ของ Soul After Six อย่างชัดเจน ที่ทำให้เห็นว่าวงนี้ไม่ได้มีดีแค่ “ก้อนหินละเมอ” เพลงอย่าง “เห็นฉันไหม?” หรือ “เจ้าพายุ” ทำให้ขยับเท้าได้ตามจังหวะ 

หากนี่คือหนังหนึ่งเรื่อง Magic Moment ผมขอยกให้ซีนที่พี่ปึ่งขอให้ทุกคนยกมือจับมือคนข้างๆชูขึ้นในเพลง “วันของเรา” ที่เป็นเพลงปิด เหมือนเป็นการขอบคุณคนข้าง ๆ ที่อยู่ด้วยกันมาตลอดไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข เป็๋นบทสรุปแบบอิ่มเอมใจ

ภาคที่ 2 — PAUSE: ความคิดถึงที่ผลิบานอีกครั้ง

จากค่ำคืนแห่งดนตรีโซล บรรยากาศค่อย ๆ เคลื่อนไปสู่โลกของ PAUSE ภายใต้ชื่อตอน Two Seconds Before Spring ที่โปสเตอร์พานึกถึงอนิเมะญี่ปุ่น และเพียงตัวโน๊ตตัวแรกขึ้นเราถึงเข้าใจและสัมผัสได้ถึงกลิ่นของฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมา เพราะมันคือการย้อนฟีลไปยัง Mild อัลบั้มที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของวง การได้ฟังหลายเพลงในฟีลสบาย ๆ อย่าง “ยื้อ” ที่ปกติจะเป็นเพลงสายประกวดพ่นไฟ แต่พอมาเรียบเรียงใหม่กลับทำได้ลงตัว

นี่คือภาคที่ความคิดถึงทำงานอย่างเต็มกำลัง ทุกบทเพลงเปรียบเหมือนการเปิดกล่องความทรงจำของคนฟัง แต่แทนที่จะพาผู้ชมจมอยู่กับอดีต โชว์กลับทำให้เพลงเหล่านั้นกลับมามีชีวิตและผลิบานขึ้นอีกครั้งบนเวที การเว้น “ที่ว่าง” ให้พี่โจ้ ยังคงทำให้ขนลุกเสมอ Magic Moment ของภาพยนตร์ดนตรีเรื่องนี้คือซีนการสลับกันร้องระหว่างเฟ้นต์นักร้องนำและโจ้ ในเพลง “ที่ว่าง” และ ‘มีเพียงเรา’ เรื่องนึงที่ผมได้ข้อสรุปคือเราไม่จำเป็นต้องหนีอดีต เราเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันและก่อร่างสร้างบนมรดกเดิมให้แข็งแรงขึ้นได้

พลังสำคัญของช่วงนี้คือเสียงร้องตามจากผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์ ซึ่งทำให้เส้นแบ่งระหว่างศิลปินกับแฟนเพลงแทบหายไป บางเพลงทำให้ยิ้ม บางเพลงพาใจย้อนกลับไปหาใครบางคน และบางช่วงเวลาก็ทำให้เราเข้าใจว่า เพลงที่ดีอาจไม่เคยจากเราไปไหน เพียงแต่รอวันที่จะกลับมาทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง อย่างเพลง “กอดหมอน” คนข้าง ๆ ก็ยังเผลอฮัมท่อนแรปที่โจอี้บอยตามไปกับวงด้วย

ภาคที่ 3 — NADIA: สายลับสาวผู้ขโมยรอยยิ้มทั้งฮอลล์

เมื่อเข้าสู่โลกของ NADIA อารมณ์ของคอนเสิร์ตก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน จากความละเมียดและความคิดถึง สู่ความสดใส ขี้เล่น และเต็มไปด้วยสีสันแบบหนังสายลับโรแมนติกคอมเมดี้ กับการร้องเรียงเรื่องราวที่มี คิว วงฟลัวร์และ น้อย วงพรู มาเล่นบทรักสามเส้า ทั้ง “Honeymoon” และ “พอ” ยังเป็นเพลงที่เมื่อมีเสียงนาเดียแล้วเพลงมันสมบูรณ์ในตัวมันเอง โดยเฉพาะการแสดงของทั้งน้อยและคิวที่ทำให้เราเข้าใจว่าทำไมนอกจากผลงานเพลงแล้ว ทั้งสองคนยังได้รับโอกาสในงานแสดงอยู่ต่อเนื่อง

“Nom de Code Nadia” เป็นโชว์ที่ผสมความเป็นคอนเสิร์ตเข้ากับกลิ่นอายของมิวสิคัล มีทั้งเรื่องราว มุกสนุก ๆ และแขกรับเชิญที่เข้ามาเติมจังหวะให้การแสดงเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างมีชีวิตชีวา น่าแปลกใจที่นาเดียไม่เคยมีคอนเสิร์ตใหญ่ ตอนผมซื้ออัลบั้ม Welcome to sweet morning ก็เหมือนพอออกอัลบั้มเสร็จเธอก็ไปเรียนต่อเมืองนอก ชุดที่ 2 Resources To Keep My Life Vital ก็ยังเป็นช่วงที่เธอไปเรียนต่อ เรียกได้ว่าครั้งนี้เหมือนการปลดล็อกทั้งนาเดียและแฟน ๆ นาเดียอย่างผมด้วย

เสน่ห์ของ NADIA ยังคงอยู่ที่ความเป็นธรรมชาติและคาแรกเตอร์เฉพาะตัว เธอไม่เพียงกลับมาร้องเพลงที่แฟน ๆ คิดถึง แต่กลับมาทำให้ทั้งฮอลล์ยิ้ม หัวเราะ และพร้อมสนุกไปกับเธออีกครั้ง Magic Moment ส่วนตัวคือการได้ยินเพลง Galaxy of Love ที่นาเดียสารภาพตรง ๆ กับแฟน ๆ ว่าชอบเพลงนี้แต่ไม่รู้จะใส่ในหนังสั้นยังไง มันดูตรงไปตรงมาและดูเป็นนาเดียดี นิยาม “ผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี” คงประมาณนี้สินะ 

หากสองภาคแรกพาผู้ชมเดินทางผ่านความทรงจำ ภาคนี้ก็คือช่วงเวลาที่ทุกคนวางเรื่องราวในอดีตลงชั่วคราว แล้วปล่อยตัวเองให้สนุกไปกับปัจจุบันอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะซีนที่เหล่าครอบครัวเบเกอรี่ออกมารวมตัวกันในเพลง “โลกใบใหม่” อะไรจะดีต่อใจของนาเดียที่จากที่เคยเป็นแฟนเพลงเบเกอรี่แล้ววันหนึ่งได้มาเป็นเจ้าของคอนเสิร์ตที่มีเหล่าสมาชิกมาร่วมแสดงความยินดีกับคอนเสิร์ตของเธอ เป็นฉากจบที่เติมเต็มจริง ๆ

ภาคที่ 4 — Crescendo: เมื่อวันวานพบกับวันนี้

บทส่งท้ายของค่ำคืนเป็นของ Crescendo กับ “Now and Then” การกลับมาพบกันระหว่างตัวตนในวันวานกับเส้นทางของวงในวันนี้ 

ความน่าสนใจไม่ได้อยู่เพียงการได้ฟังบทเพลงที่แฟน ๆ ผูกพัน แต่คือการมองเห็นความเปลี่ยนแปลง มิตรภาพ และพลังของสมาชิกที่กลับมายืนอยู่บนเวทีเดียวกันอีกครั้ง ทั้งอดีตและปัจจุบันไม่ได้ถูกนำมาเปรียบเทียบว่าอะไรดีกว่า หากแต่ถูกผสมเข้าด้วยกันจนกลายเป็นภาพที่สมบูรณ์ของ Crescendo “วีนัส”ยังคงเป็น Top3 เพลงเบเกอรี่ที่ชอบที่สุดเสมอ 

พลังของวงดนตรีสดทำให้ช่วงสุดท้ายของคอนเสิร์ตเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ และเปลี่ยนพื้นที่ทั้งฮอลล์ให้กลายเป็นการเฉลิมฉลองร่วมกันระหว่างศิลปินกับแฟนเพลง Magic Moment คือการก้าวข้ามอีโก้ของกันและกัน เมื่อ บีให้นัทมาร่วมร้องเพลง “พูดตรง ๆ ”ซึ่งเป็นเพลงเดี่ยวของบี และนัทเองก็เปิดให้บีได้ร้องร่วมในเพลง ‘ใจกลางความเจ็บปวด’ ของ Crescendo ในยุคของเขาด้วยเช่นกัน

นี่ไม่ใช่เพียงการกลับไปหาความสำเร็จในอดีต แต่เป็นการยืนยันว่าเรื่องราวของ Crescendo ยังมีบทต่อไปให้ติดตาม

4 โลก 4 อารมณ์ แต่เป็นความทรงจำเดียวกัน

หัวใจของ SBZ B.DAY UN-CUT คือการให้พื้นที่แก่ศิลปินแต่ละวงได้เล่าเรื่องของตัวเองอย่างเต็มรูปแบบ ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องถูกจำกัดให้เหลือเพียงเพลงฮิตไม่กี่เพลง และไม่ต้องถูก “ตัดจบ” เพราะข้อจำกัดของคอนเสิร์ตรวมศิลปิน

Soul After Six มอบความละเมียด
PAUSE ปลุกความคิดถึง
NADIA เติมรอยยิ้ม
และ Crescendo ปิดท้ายด้วยพลังของวันวานที่ยังเดินทางต่อมาถึงวันนี้

แม้ทั้ง 4 ภาคจะมีรสชาติแตกต่างกัน แต่สิ่งที่เชื่อมทุกโชว์เข้าด้วยกันคือบทเพลง ความผูกพัน และความทรงจำร่วมของคนฟังที่เติบโตมากับยุค Bakery Music

ท้ายที่สุด “UN-CUT” อาจไม่ได้หมายถึงเพียงโชว์ที่ยาวและเต็มอิ่มกว่าเดิม แต่หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างเพลง ศิลปิน และแฟนเพลงที่ไม่เคยถูกตัดออกจากกันจริง ๆ

เพราะเมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น เรื่องราวที่เราคิดว่าจบไปแล้วก็สามารถเริ่มต้นขึ้นใหม่ได้เสมอ

“SBZ B.DAY UN-CUT” จึงเป็นคอนเสิร์ต 4 ภาค ที่ไม่ได้พาเรากลับไปติดอยู่กับอดีต แต่ทำให้เห็นว่าความทรงจำที่ดีสามารถเดินทางต่อไปได้—โดยไม่มีคำว่าตัดจบ…แต่ก็เฝ้ารอติดตามSERIES REEL 02 อยู่เช่นกัน

เรื่อง : พิเชฐ ยิ่งเกียรติคุณ