‘จี๋ สุทธิรักษ์ ทรัพย์วิจิตร’ กับการเดินทางข้างใน เมื่อความสำเร็จไม่ได้หมายถึงการเป็นที่จดจำ

บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มรูปร่างโปร่งในชุดเรียบง่ายกำลังจัดท่านั่งให้สบายที่สุด

ทันทีที่เราออกปากสารภาพไปตามตรงว่าติดตามผลงานภาพยนตร์ของเขามาตลอด ‘จี๋ สุทธิรักษ์’ ไม่ได้ตอบรับด้วยท่าทีเก้อเขินตามมารยาท หากแต่ฉีกยิ้มกว้างจนดวงตาหยีลง ก่อนจะยื่นมือมาจับทักทายอย่างจริงใจและสุภาพที่สุด รอยยิ้มนั้นทลายเส้นแบ่งในห้องลงแทบจะทันที

เราเริ่มต้นบทสนทนากันในบรรยากาศเหมือนเพื่อนที่นั่งคุยกันสบาย ๆ ยิ่งฟัง ยิ่งพบว่าภาพตรงหน้าที่ว่าหล่อแล้ว ความคิดของเขากลับหล่อกว่าและมีมิติยิ่งกว่า

ในวันที่ใครหลายคนมองว่านี่คือ ‘ปีทอง’ ของเขา ในวันที่สปอตไลต์ทุกดวงกำลังจับจ้องและชื่อเสียงวิ่งเข้าหา ชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่ได้มีความปรารถนาที่จะกอบโกยการเป็นที่จดจำ เขาเพียงอยากให้ผู้ชมจดจำเขาผ่านผลงานในฐานะตัวละคร และพร้อมจะวางตัวตนลง เพื่อกลับไปเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่นั่งกินข้าวเงียบ ๆ อยู่ในฟู้ดคอร์ต

นี่คือบันทึกบทสนทนาว่าด้วยความทรงจำ ความธรรมดา และเหตุผลที่ทำให้นักแสดงหนุ่มคนนี้เอ่ยปากว่า “ไม่ต้องรู้จักตัวผมเลยก็ได้”

เด็กชายบนรถโรงเรียนรอบตีห้า และ ‘ความธรรมดา’ ที่ฉุดรั้งเราไว้

The People : ก่อนจะคุยเรื่องชีวิต ขอถามถึงชื่อจริงและชื่อเล่นหน่อยได้ไหม เพราะทั้ง ‘สุทธิรักษ์’ (ที่ออกเสียงคล้าย ‘สุดที่รัก’) และ ‘จี๋’ ฟังดูมีเอกลักษณ์และน่ารักมาก มีที่มาอย่างไร

จี๋: พ่อกับแม่น่าจะตั้งใจครับ เพราะว่าผมเป็นลูกคนแรกของทั้งสองคน ชื่อจริงผมไม่ค่อยแน่ใจในความหมายสักเท่าไหร่ คิดเอาเองว่าน่าจะเกี่ยวกับการรักษาความบริสุทธิ์มันเอาไว้

ตอนเด็ก ๆ ผมก็มีความคิดอยากเปลี่ยนชื่อเหมือนกันนะ เพราะรู้สึกว่าเพื่อนชื่อเท่มากเลย แบบ ‘ณัฐพล’ แต่ชื่อจริงผมก็สุทธิรักษ์ ชื่อเล่นก็ชื่อ จี๋ จั๊กจี๋อะไรอย่างเงี้ย ในฐานะเด็กผู้ชาย ช่วงประถมเราก็อยากโตไปเท่ ๆ 

The People : การเติบโตมากับคุณปู่คุณย่า หล่อหลอมให้จี๋กลายเป็นคนแบบไหน

จี๋: ผมว่าต้องแยกเป็นสองประเด็นครับ ระหว่างโตมากับผู้ใหญ่เราเลยมี perception แบบคนที่ห่างกันออกมา กับเรื่องที่ว่าผู้ใหญ่คนนั้นเป็นคนยังไง ปู่ย่าดูแลผมดีมาก ๆ ให้ความรักและความอบอุ่นในแบบที่ผมไม่รู้สึกขาดอะไรแม้แต่นิดเดียวเลย

แต่สิ่งที่ผมคิดว่าได้รับมากที่สุด และเป็นจุดยึดเหนี่ยวผมไว้ อาจจะเป็น ‘ความธรรมดาของมนุษย์’ ที่ผมถูกปลูกฝังมาผ่านคุณปู่คุณย่าตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ ทำให้ผมตระหนักว่าเรายังมีก้อนนี้ไว้ฉุดรั้งเราให้เรายังเป็นมนุษย์ และเข้าใจอยู่ว่าจริง ๆ ชีวิตมันก็ประมาณนี้แหละนะ

ปู่ย่าผมเป็นคนธรรมดาที่พิเศษมาก ๆ เป็นคนประหยัดมาก และชอบคิดถึงคนอื่นตลอดเวลา ตอนโออิชิบุฟเฟต์เพิ่งมาเปิดใหม่ ๆ สาขาแรกที่ฟิวเจอร์พาร์ครังสิต แซลมอนซาชิมิเพิ่งเข้ามาในไทย หากินยาก คนต่อคิวยาวมาก ผมกับครอบครัวไปกันแต่เช้า ปู่ ย่า พ่อ และผม ผมกับพ่อก็กินเยอะ กำลังอร่อยเลย พอเห็นคนรอเยอะเข้า ย่าผมก็เริ่มบอกว่า “จี๋ พอแล้ว คุณพอแล้ว กินพอแล้ว อิ่มก็พอ ให้คนอื่นกินบ้าง”

แล้วย่าก็เดินออก ไปยืนมองคนที่ยืนรออยู่ข้างนอก คือเขากลัวอาหารหมด กลัวคนอื่นรอนาน เขาจะคิดถึงคนอื่นตลอดเวลา วันนั้นตอนเด็กผมไม่รู้สึกหรอก แต่พอโตขึ้นมา มันทำให้รู้สึกว่า การมีมวลนี้ฉุดรั้งเราไว้ ให้เรายังเป็นมนุษย์ท่ามกลางโลกทุนนิยมอย่างสุดขีดของปัจจุบันนี้ มันสำคัญมาก

The People : จุดเริ่มต้นที่ทำให้อยากมาเป็นนักแสดง เกี่ยวข้องกับการนั่งดูละครกับปู่ย่าด้วยไหม

จี๋: ใช่ครับ จริง ๆ ไม่มีอะไรเลย แค่นั่งดูละครหลังข่าวด้วยกัน แล้วก็คิดว่า เออ สนุกดีนะ ถ้าเราไปอยู่ในละครแล้วคุณปู่คุณย่าได้นั่งหัวเราะดูหลานตัวเองในทีวี มันก็คงเป็นกิจกรรมก่อนนอนที่สนุกดี คิดแค่นั้นเลย ช่อง 7 ก็มีดูหลายเรื่อง อย่าง ‘ลูกผู้ชายหัวใจเพชร’ ยุคนั้น

ตอนนั้นแค่รู้สึกว่าอยากไปอยู่ในทีวีให้ปู่ย่าดูสนุก ๆ แต่พอโตขึ้นมาเรื่อย ๆ จนเพื่อนเริ่มพูดถึงความฝันว่าโตไปอยากเป็นอะไร ผมไม่เคยพูดเลย เพราะผมเป็นคนรู้จักตัวเองช้ามาก กว่าจะตัดสินใจหรือตระหนักได้ว่าตัวเองชอบอะไร ผมจะถามตัวเองเยอะมาก มันเลยใช้เวลาเยอะกว่าจะเข้าใจว่าตัวผมเองรู้สึกอะไร

The People : ในวันที่ได้เข้ามาทำงานในวงการบันเทิงจริง ๆ ปู่กับย่าได้เห็นผลงานบ้างไหม

จี๋: คุณย่าเสียไปก่อนที่ผมจะได้เริ่มทำงานในวงการครับ แต่คุณปู่ทันดูทุกเรื่อง คุณปู่สนุก เอ็นจอย มาดูหนังรอบสื่อบ้าง ดูซีรีส์ที่ออนแอร์ในทีวีบ้าง บางทีป้าก็ถ่ายรูปมาว่าปู่นั่งดูอยู่จนหลับคาจอทีวี ท่านเป็นแฟนคลับนัมเบอร์วันของผม ซึ่งถ้าคุณย่ายังอยู่ ก็คงเป็นแฟนคลับนัมเบอร์วันเหมือนกันแน่นอน สองท่านไม่เคยกดดัน ไม่เคยฝากความหวังอะไรเลยครับ

The People : แล้วสายตาที่ช่างสังเกตผู้คน เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนไหน

จี๋: มันค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาในชุดความคิดของผมอยู่เสมอครับ ตอนเด็กผมต้องตื่นเช้ามาก ต้องตื่นตีสี่ครึ่งทุกวัน เพื่อให้รถโรงเรียนมารับเป็นคนแรกตอนตีห้า และถูกไปส่งเป็นคนสุดท้าย

บนรถมีเด็กนักเรียนสิบกว่าคน พอรับผมเสร็จ เขาก็ต้องไปรับเพื่อนทีละคน ๆ ผมก็ต้องไปบ้านเพื่อนทุกคนก่อนไปถึงโรงเรียน ผมก็จะเห็นว่าบ้านนี้ลูกคนจีน บ้านนี้ลูกคนไทย พ่อแม่รอส่ง บ้านมีหมาหนึ่งตัว พ่อแม่หิ้วปิ่นโตมาให้ อีกคนเดินออกมาเอง ทำกับข้าวซักผ้าเอง พอตอนเย็นก็เห็นสภาพแวดล้อมตอนไปส่งเพื่อนแต่ละคน คุณภาพชีวิตตั้งแต่ชนชั้นนำยันชนชั้นแรงงานอยู่ในรถคันนี้ ผมเห็นทุกคนเลย

ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกครับว่ามันคือความเหลื่อมล้ำ ผมคิดแค่ว่ามันแตกต่าง เพราะทุกคนคือเพื่อนเรา แต่สิ่งเหล่านี้มันทำให้เราได้ตกผลึกกับการตั้งคำถามมาตั้งแต่เด็ก ๆ

ฤดูร้อนที่สิ้นสุด คำสัญญา และสายตาที่มองเห็นโครงสร้าง

The People : ตอนอายุ 16 ทราบว่ามีช่วงที่ตัดสินใจก้าวออกจากบ้านไปใช้ชีวิตข้างนอก จุดเปลี่ยนตอนนั้นคืออะไร

จี๋: ระหว่างทางที่โตมากับคุณปู่คุณย่า ผมมีโอกาสได้ไปเที่ยวกับทั้งคุณพ่อและคุณแม่ ตอนนั้นเป็นช่วงที่ทั้งสองคนยังเป็นวัยรุ่น และมีชีวิตที่ผมรู้สึกว่าเจ๋งมาก เวลาไปกับพ่อ เพื่อนพ่อก็จะเป็นแก๊งมอเตอร์ไซค์ ขี่ฮาร์เลย์สี่สูบ ขับรถไปต่างจังหวัด ไปแม่ฮ่องสอนยุคเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว มีความออเธนติก ผมเป็นเด็กอ้วนในเมืองที่ได้ไปอยู่กับพี่ ๆ ทีมนักแต่งเพลงอาร์เอสรุ่นก่อน โคตรเท่

ในขณะเดียวกัน ตอนนั้นแม่ก็เป็น MD ของ MTV Thailand เอาเอ็มทีวีเข้ามาในเมืองไทย ก็มีไลฟ์สไตล์อีกแบบหนึ่ง ผมซึมซับไลฟ์สไตล์พวกนี้มา เลยทำให้ผมตั้งคำถามในมิติที่กว้างออกไปว่า ชีวิตนอกห้องเรียนมันเป็นยังไง

ผมก็อยากเอ็กซ์พลอร์โลกของผมในแบบของตัวเอง เลยไปอยู่บ้านรุ่นพี่ แต่ละคนทำธุรกิจต่างกัน บางคนทำเรือประมงเอาซีฟู้ดมาขายกรุงเทพฯ บางคนทำ Memories Beach Bar อยู่ที่พังงา ยุคนั้นยังไม่มีใครไปเล่นเซิร์ฟเลย หาดเงียบสนิท มีแค่โต๊ะบาร์ไม้ตัวเดียว ผมก็ได้ไปช่วยเขาทำธุรกิจ

The People : พอมองย้อนกลับไป เสียใจกับการตัดสินใจก้าวออกจากบ้านตอนนั้นไหม

จี๋: ผมคงไม่สามารถตอบเท่ ๆ ได้ว่าชีวิตนี้ผมไม่ regret กับอะไรเลย เพราะในความเป็นจริงแล้ว ผมมีเรื่องที่ regret เต็มไปหมด แต่ถึงอย่างไรก็ตาม สิ่งที่ผม regret มันก็ทำให้ผมเป็นผมในวันนี้ครับ

The People : จนกระทั่งมีช่วงที่ต้องไปเรียนต่อที่เมืองออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ การได้ไปอยู่เมืองหนาวและเงียบสงบเปลี่ยนตัวเราไปยังไงบ้าง

จี๋: ตอนนั้นที่บ้านยื่นคำขาดว่าคงจะต้องไปเรียนต่อจริง ๆ ผมก็รู้สึกว่าถึงจุดที่ต้องทำอะไรสักอย่างกับช่วงชีวิตนี้ ฤดูร้อนของผมจบแล้ว

พอไปอยู่ออกซฟอร์ด เมืองหนาวมันเงียบมาก ห้าโมงเย็นทุกอย่างปิดหมด มันเลยทำให้เราได้อยู่กับตัวเอง ได้ตกผลึกกับหลายสิ่งหลายอย่าง และมันเปลี่ยนแปลงลักษณะนิสัยของเราไปด้วย อะไรที่เคยทำแล้วสนุก ตอนนี้อาจจะไม่ได้ทำให้เราตื่นเต้นขนาดนั้นแล้ว เราอยากลองเอ็กซ์พลอร์โลกใหม่ ๆ กลับมาตั้งใจเรียน มีเพื่อนหลากหลายเชื้อชาติ ทั้งคาซัคสถาน สวิส รัสเซีย อังกฤษ ผมโชคดีที่มีต้นทุนครอบครัวที่ดี มอบความรักให้เราได้มีทางเลือกกับชีวิต

The People : แล้วทำไมตอนนั้นถึงเลือกบินกลับมาเรียนต่อที่ไทย ทั้งที่ตั้งใจจะต่อที่อังกฤษแล้ว

จี๋: มันเป็นคำสัญญาลูกผู้ชายครับ ผมโตมากับเพื่อนคนหนึ่ง สนิทกันมาก ร่วมหัวจมท้าย เกเร เคยเหลือเงินสี่สิบบาทไม่มีเงินกินข้าวด้วยกัน เราเคยสัญญากันไว้ว่าจะกลับมาเรียนด้วยกัน ใช้ชีวิตด้วยกัน ผมเป็นคน day dreaming เยอะ พอมีภาพอะไรในหัวแล้วจะพยายามทำให้สำเร็จ เรื่องคำสัญญาก็เหมือนกัน ผมรู้สึกว่าผมไม่สามารถบิดพริ้วหรือไม่ทำในสิ่งที่เคยให้คำสัญญาไว้ได้ ผมเลยบินกลับมาตามสัญญา ทุกวันนี้เพื่อนคนนี้ก็เพิ่งแต่งงานไป และแฮปปี้ดีครับ

มุมมองรัฐศาสตร์ สหภาพแรงงาน และความหวังที่ต้องช่วยกันประคอง

The People : ทราบว่าจี๋ไปเรียนต่อปริญญาโทด้านรัฐศาสตร์ มุมมองนี้เปลี่ยนวิธีคิดต่อชีวิตและสังคมไปอย่างไรบ้าง

จี๋: จริง ๆ มุมมองผมต่อโลกใบนี้ ผมรู้สึกว่าทุกศาสตร์ สรรพสิ่ง มนุษย์ สัตว์ อาร์ตฟอร์มในแต่ละรูปแบบ มันมีเสน่ห์ในแบบของมันหมดเลย ผมอยากเรียนทั้งวิจิตรศิลป์ สถาปัตย์ และรัฐศาสตร์

แต่พอได้เรียนรัฐศาสตร์ มันทำให้ผมมองทุกอย่างเป็น ‘โครงสร้าง’ มากขึ้น เวลาคิดอะไรเราจะตั้งคำถามถึงต้นน้ำและจุดกำเนิดของที่มาที่ไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเมืองหรือผู้คน เพราะการจัดการของรัฐมันต้องเริ่มจากการวางโครงสร้าง infrastructure ที่ถูกต้อง ก่อนจะเป็นประเทศมันต้องเป็นผู้คนมาก่อน

The People : นั่นเชื่อมโยงไปถึงการที่คุณตัดสินใจเข้าไปเป็นสมาชิกสหภาพภาพยนตร์ด้วยใช่ไหม

จี๋: ใช่ครับ การเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างมันจะส่งผลดีต่อคนในอุตสาหกรรมทุกมิติแน่นอน ตั้งแต่คนทำงานตัวเล็ก ๆ รายวัน ยันผู้หลักผู้ใหญ่ นักแสดง ไปจนถึงนายทุน เมื่อทุกคนมีคุณภาพชีวิตที่ดี มีอิสระในการสร้างสรรค์งาน มีศักยภาพในการเลี้ยงดูตัวเองและครอบครัวได้

แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม การเปลี่ยนแปลงมันมีข้อจำกัดแทบจะทุกมิติ เราอยู่ในยุคที่เศรษฐกิจโหดร้ายและบีบคั้นชนชั้นแรงงานมากที่สุด ทรัพยากรถูกแย่งชิงไปหมด คนรุ่นใหม่แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะซื้อที่อยู่อาศัยพื้นฐาน หรือสร้างตัวได้เหมือนที่คนรุ่นก่อนเคยทำได้

The People : ท่ามกลางโครงสร้างที่ดูบีบคั้นขนาดนี้ ทำไม ‘ความหวัง’ ถึงยังเป็นสิ่งสำคัญสำหรับคุณ

จี๋: สิ่งที่แข็งแรงที่สุด คือความหวังครับ ทุกคนอยู่ด้วยความหวัง เพราะถ้าเราไม่มีความหวังว่าวันพรุ่งนี้จะดีกว่าวันนี้ มันไม่มีเหตุผลที่เราต้องต่อสู้เลย ไม่มีจริง ๆ สำหรับผม

ที่เรายอมเหนื่อย อดนอน ยอมเสียสละบางสิ่งบางอย่าง เพราะเราหวังลึก ๆ ว่าพรุ่งนี้มันจะดีกว่านี้สักนิดนึง คำว่าดีกว่านี้ อาจไม่ใช่การเปลี่ยนชีวิตอะไรขนาดนั้น แต่ดีแค่ได้ยิ้มให้กับเรื่องเดิม ๆ อยู่กับมันในแบบที่ไม่บั่นทอนจิตใจเรามากจนเกินไป มันก็ดีของวันนั้นแล้วครับ

และในเชิงปัจเจก เราสามารถเปลี่ยนแปลงวงโคจรรอบตัวในเรื่องที่เราทำได้ ไม่ว่าคุณจะอยู่ในอุตสาหกรรมสื่อ เป็นนักแสดง ทำธุรกิจ เป็นเอ็นจีโอ หรือคนตัวเล็ก ๆ ที่ขายลูกชิ้น เราเปลี่ยนแปลงวงโคจรรอบตัวได้ด้วยการช่วยเหลือเกื้อกูลและส่งต่อวิธีคิดที่ถูกต้องให้แก่กันครับ

‘ไม่ต้องรู้จักตัวผมเลยก็ได้’ และการตามหา Peace Within ในวัย 30+

The People : หลายคนมองว่าช่วงนี้เป็นปีทองของ จี๋ สุทธิรักษ์ คุณมองความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับ ‘ชื่อเสียง’ ไว้อย่างไร

จี๋: ในช่วงเด็กปฏิเสธไม่ได้ว่าชื่อเสียงมันเป็นโอกาสที่ดี เป็นประตูสู่สิ่งดี ๆ มากมาย ได้เจอกับแฟน ๆ ทุกวันนี้มันก็ยังเป็นสิ่งที่ดีอยู่นะครับ

แต่คำอุทานในหัวผมนี่คือภาษาเขียนเลย ให้ตายเถอะพี่... ผมไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยคำว่าชื่อเสียงเลย และผมก็ไม่อยากให้ใครรู้จักผมเลยแม้แต่นิดเดียว ณ จุดนี้

ผมขอแค่โอกาสที่จะเป็นตัวละครตัวละครหนึ่งอย่างถึงที่สุด แล้วรู้จักหน้าของผมในฐานะตัวละครต่าง ๆ ที่ผมได้มอบไว้ก็เพียงพอแล้ว โดยที่ไม่ต้องรู้จักตัวผมเลยก็ได้

ในวันที่ยังไม่มีชื่อเสียงก็อยากไขว่คว้า พอได้รับมาแล้วก็รู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ดีและอยากใช้มันให้เกิดประโยชน์ที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน ผมมีความสุขกับการนั่งกินข้าวในฟู้ดคอร์ตในแบบที่ไม่มีใครสนใจ แล้วได้นั่งมองผู้คนว่าเขากินอะไร เขาทำอาชีพอะไร ผมมีความสุขกับตรงนั้นครับ

The People : ตอนนี้ที่ต้องสวมหมวกทั้งพาร์ตการเป็นนักแสดงและพาร์ตคนทำธุรกิจ การเติบโตในวัย 30+ ทำให้เกิดคำถามใหม่ ๆ กับชีวิตอย่างไรบ้าง

จี๋: มันเป็นเฟสใหม่ของชีวิตที่ท้าทายมากครับ พอถือหมวกทั้งนักแสดงและคนทำธุรกิจ มันทำให้เห็นมิติของโลกเศรษฐกิจและโลกงานครีเอทีฟ พอมันมาเจอกันมันกว้างมากจนทำให้ตั้งคำถามกับตัวเองเยอะมาก

ผมมีความสุขกับทั้งพาร์ตงานแสดงและพาร์ตธุรกิจนะ แต่มันไม่ใช่ความสุขว่าเราชอบอะไรหรืออยากทำอะไรแล้ว มันเป็นจุดที่ผมอยาก discover peace within ผมพยายามหาอยู่ว่าท่ามกลางพายุที่อยู่ในหัวและหัวใจของผมตอนนี้ จุดไหนคือจุดที่พายุในใจของผมจะสงบลง ซึ่งในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง เราก็ยังไม่พร้อมที่จะละวางสิ่งเหล่านี้ และยังคงต้องเดินทางค้นหากันต่อไป

The People : แล้วเวลาที่ข้างในเริ่มวุ่นวาย มีวิธีดึงตัวเองกลับมาสู่จุดสมดุลอย่างไร

จี๋: สำหรับผม ความสุขต้องง่ายที่สุดครับ ผมพยายามตระหนักถึงปัจจุบันขณะมาก ๆ เช่น เวลาผมวิ่งแล้วเหนื่อยมาก แค่ได้กินน้ำหลังจากที่คอแห้งมานาน ผมก็มีความสุขมากแล้ว หรือการได้เห็นแม่โทรหา ได้เห็นคนในครอบครัวยังมีสุขภาพดี

การเติมพลังสไตล์อินโทรเวิร์ตของผมคือ แสงแดด สายลม กับเพลงที่ใช่ ไม่ต้องพาตัวเองไปไหนไกล แค่นั่งมองฟ้า มองต้นไม้ แล้วเปิดแทร็กเพลงที่เหมาะกับตัวเองในช่วงเวลานั้น อยู่กับสิ่งที่ตาได้เห็น หูได้ฟัง มันก็เป็นการรีชาร์จที่ดีแล้วครับ ผมฟังเพลงหลากหลายมาก จัดเพลย์ลิสต์ใหม่แทบทุกวัน มีตั้งแต่แจ๊ส ดีปเฮาส์ มินิมอล ไปจนถึงลูกทุ่งและหมอลำ

การแลกตัวตนเพื่อเป็นตัวละคร และประสบการณ์ใน ‘เรียน แลก ผี’

The People : ตลอดเส้นทางการเป็นนักแสดง มีอะไรส่วนตัวที่จี๋รู้สึกว่าเราต้องยอมแลก เพื่อให้ตัวเองสามารถมีชีวิตอยู่ในโลกของภาพยนตร์ได้บ้าง

จี๋: ผมยอมแลกเท่าที่ตัวละครของผมจะร้องขอครับ ผมไม่เคยประนีประนอมกับตัวละครตัวเองเลย เวลาผมได้รับผิดชอบตัวละครใดตัวละครหนึ่ง ผมจะตีความ ทำการบ้านอย่างหนักหน่วงในทุกมิติ แล้วพยายามมอบสิ่งที่ตัวละครต้องการ ไม่ว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร

The People : ที่ผ่านมาเราเห็นการแลกทั้งร่างกาย ลดหุ่น หรืออาบแดดอย่างหนัก แล้วสำหรับภาพยนตร์เรื่องล่าสุดอย่าง ‘เรียน แลก ผี’ ล่ะ ความท้าทายของเรื่องนี้คืออะไร ต้องแลกอะไรเพิ่มเติมไหม

จี๋: เรื่องนี้แทบไม่ต้องทำอะไรกับร่างกายเลยครับ แต่ความท้าทายและความสนุกมันอยู่ที่ น่าจะเป็นครั้งแรกเลยกับงานแสดงที่ผมเลือกที่จะ ‘ไม่คิดอะไรเลย’

เพราะตัวละคร ‘พีท’ มีแบ็กกราวด์ว่าเขาหนีจากโลกข้างนอกนั่น แล้วมาจำกัดตัวเองอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ สุดขอบโลกด้วยเหตุผลบางอย่าง เพื่อที่จะไม่ต้องคิดถึงบางสิ่ง มันเลยเอื้ออำนวยให้ผมทิ้งทุกอย่างได้ และอยู่กับสิ่งเดียวคือการไม่ต้องคิดอะไร

บวกกับการได้ไปถ่ายทำที่ประเทศแคนาดา ซึ่งบรรยากาศของประเทศก็เป็นอีกหนึ่งองค์ประกอบสำคัญของภาพยนตร์ ‘Exchange เรียน แลก ผี’ ที่ช่วยถ่ายทอดความรู้สึกโดดเดี่ยว อ้างว้าง และความไม่ปลอดภัยของตัวละคร ท่ามกลางปริศนาการหายตัวไปของเด็กนักเรียนแลกเปลี่ยน พร้อมความสยองที่เชื่อมโยงความเชื่อจากสองฟากโลก ทั้งความเชื่อพื้นถิ่นของไทยและความเชื่อจากโลกตะวันตก ซึ่งจะนำพาผู้ชมไปสัมผัสประสบการณ์ความหลอนที่แตกต่างออกไป 

เครื่องอัดเสียงหยุดทำงานไปแล้ว แต่บทสนทนาตรงหน้ายังไม่จบลงง่าย ๆ

เราแลกเปลี่ยนมุมมองกันอีกหลายเรื่อง ยาวไปถึงประเด็นที่เขายังหาคำตอบไม่ได้ในวัยสามสิบกว่า ทุกครั้งที่เราเผลอยกฉากหนึ่งในผลงานของเขา หรือพูดถึงดีเทลเล็ก ๆ งาน จี๋จะฉีกยิ้ม ยกมือไหว้ขอบคุณซ้ำ ๆ ด้วยความดีใจปนประหลาดใจว่ามีคนจำรายละเอียดพวกนั้นได้จริง ๆ

ความอ่อนน้อมของเขาไม่ได้ถูกจัดวางไว้เพื่อสร้างภาพ แต่เป็นเนื้อแท้ของคนที่มองตัวเองเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งเสมอ

การได้ฟังวิธีคิดของเขาตลอดช่วงเช้า ทำให้เราอดตื่นเต้นไม่ได้ที่จะรอดูว่า ในวันที่พายุความคิดตกผลึก และหมวกนักแสดงกับคนทำธุรกิจเดินทางมาบรรจบกัน เส้นทางข้างหน้าของชายคนนี้จะพาเขาไปแตะขอบฟ้าแบบไหน

 

สัมภาษณ์: พาฝัน ศรีเริงหล้า

ถ่ายภาพ: พิชญุตม์ คชารักษ์