มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

คอลัมน์มื้อนี้ว่าด้วยประวัติศาสตร์ของ ‘มาการีน’ เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในสหรัฐอเมริกา

KEY

POINTS

รู้หรือไม่ว่า... ในอดีต ‘มาการีน’ สีเหลืองทองที่ครองใจเหล่าพ่อค้าแม่ค้าและสายหวานในปัจจุบัน เคยถูกมองว่าหลอกลวงผู้บริโภคและผิดกฎหมายมาก่อน!

เริ่มด้วยเสียงฟู่! ดังขึ้นตอนเนยละลายหยดลงเตาถ่านที่กำลังคุโชน ส่งกลิ่นหอมกรุ่นลอยไปตามลม ชวนให้ผู้คนมองหาที่มาของกลิ่น ท่ามกลางบรรยากาศอันคึกคักของตลาดสดเช้านี้ รถเข็นปังปิ้งเจ้าดังตรงหัวมุมเนืองแน่นไปด้วยผู้คนราวกับแจกฟรีจนแทบมองไม่เห็นตัวร้าน และเมื่อกวาดสายตายังไม่ทันเห็นหางแถวดี ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น...

“พ่อค้าช่วยทาเนยกับราดนมข้นให้ฉ่ำๆ ทีนะ” คุณป้าท่านหนึ่งเอ่ยปากสั่งพ่อค้าด้วยรอยยิ้มตาเป็นประกาย

ส่วนอีกเสียงข้างกายสวนกลับมาทันควันว่า “ทาแต่พอดีก็ได้จ้าพ่อค้า” ลูกสาววัยกลางคนเอ่ยขัดขึ้น ทำเอาผู้เป็นแม่ส่งสายตาค้อนให้ลูกสาวอย่างเสียไม่ได้ ช่วยเรียกรอยยิ้มแสนเอ็นดูจากผู้คนที่กำลังต่อคิว

นอกไปจากขนมปังปิ้งร้อนๆ แล้ว ยังมีขนมอีกหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นขนมโตเกียว โรตี หรือเบเกอรี่ตามท้องตลาดทั่วไป ซึ่งต่างต้องใช้วัตถุหลักสำคัญที่ขาดไม่ได้คือ ‘มาการีน’ และคนไทยหลายคนมักเรียกติดปากกันว่า ‘เนย’ ทั้งที่จริงแล้วในก้อนสีเหลืองอ๋อยนั่นมีชื่อเรียกว่า ‘มาการีน’ หรือ ‘เนยเทียม’

 

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

ลักษณะเนื้อสัมผัสและสีของมาการีน.
แหล่งที่มา: Wikimedia Commons

 

หากท่านผู้อ่านลองเดินเข้าซูเปอร์มาเก็ตหรือห้างสรรพสินค้า แล้วสังเกตบนชั้นวางสินค้าในตู้แช่ผลิตภัณฑ์นม จะพบว่าเนยแท้ทำจากน้ำนมขนาดประมาณ 200 กรัม ราคาอย่างต่ำก็ปาเข้าไปร้อยกว่าบาทแล้ว ถ้าหากเหล่าพ่อค้าแม่ค้าเลือกใช้เนยแท้มาทำของขาย คงยากที่จะเหลือผลกำไรในการดำรงชีวิต ส่งผลให้เจ้า ‘มาการีน’ ฝาแฝดเนยนมกลายเป็นตัวเลือกแรกของอาหารสตรีทฟู้ด เพราะในงบประมาณร้อยกว่าบาท พ่อค้าแม่ค้าจะได้มาการีนถุงโตขนาด 1–2 กิโลกรัม มาใช้ทำอาหารและขนมให้อร่อยหอมชวนหิวได้ไม่แพ้กัน

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

ภาพก้อนเนยแท้จาก Wikimedia Commons.
แหล่งที่มา: Wikimedia Commons

 

เรื่องราวของเจ้ามาการีนต้องย้อนกลับไปในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 โดยในปี 1813 ‘มิเชล เอแฌน เชฟเริล’ (Michel Eugène Chevreul) นักเคมีชาวฝรั่งเศส ได้ค้นพบกรดไขมันชนิดหนึ่งและตั้งชื่อว่า ‘กรดมาร์การิก’ (Margaric Acid) ซึ่งในทางวิทยาศาสตร์สมัยนั้นเชื่อกันว่า มันคือหนึ่งในสามกรดไขมันหลักที่ร่วมกับกรดโอเลอิกและกรดสเตียริก ซึ่งเมื่อทำปฏิกิริยารวมกันแล้วจะเกิดเป็นไขมันสัตว์

จนกระทั่งในปี 1853 ‘วิลเฮล์ม ไฮนริช ไฮนต์ซ’ (Wilhelm Heinrich Heintz) นักเคมีโครงสร้างชาวเยอรมัน ได้เข้ามาพิสูจน์ความจริงว่า กรดมาร์การิกแท้จริงแล้วไม่ใช่กรดชนิดใหม่อย่างที่เข้าใจ แต่เป็นเพียงสารผสมระหว่างกรดสเตียริกและกรดปาล์มิติกเท่านั้น

จุดเปลี่ยนสำคัญของมาการีนเกิดขึ้นในปี 1866 เมื่อ จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ได้ประกาศตั้งรางวัลระดับชาติ (Imperial Prize) เพื่อมอบเงินก้อนโตให้กับผู้ที่สามารถคิดค้น “ผลิตภัณฑ์ทดแทนเนยแท้ที่มีราคาถูก สามารถเก็บไว้ได้นาน และมีคุณค่าทางอาหารสูง เพื่อใช้สำหรับกองทัพและชนชั้นล่าง”

 

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

ภาพถ่ายยุคประวัติศาสตร์ของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3.
แหล่งที่มา: Wikimedia Commons 

 

เนื่องจากในเวลานั้น ฝรั่งเศสกำลังเผชิญวิกฤตประชากรล้นเมือง ทำให้อาหารและเนยแท้ขาดแคลนจนราคาพุ่งสูง อีกทั้งกองทัพยังขาดแคลนเสบียงที่เก็บได้นาน บวกกับความอดอยากที่ทวีความรุนแรงจนประชาชนเริ่มลุกฮือประท้วง นโปเลียนที่ 3 จึงต้องการมาการีนมาเป็น ‘เสบียงทหารที่ไม่มีวันเน่า’ และ ‘อาหารราคาถูกสำหรับคนจน’ เพื่อรักษาความแข็งแกร่งของกองทัพและปกป้องบัลลังก์ของตน

 

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

ภาพวาดเหมือนของ อีปอลิต เมฌ-มูรีเยส์ ผู้คิดค้นมาการีน.
แหล่งที่มา: Wikipedia / Hippolyte Mège-Mouriès - Wikipedia

 

ในปี 1869 ‘ฮิปโปลิต เมจ-มูริส’ (Hippolyte Mège-Mouriès) นักเคมีชาวฝรั่งเศสก็ทำสำเร็จโดยการคิดค้นเนยเทียมขึ้นมาได้ และจดสิทธิบัตรภายใต้ชื่อ ‘โอลิโอมาร์การีน’ (Oleomargarine) อีกทั้งนโปเลียนที่ 3 มอบเงินรางวัลให้ตามสัญญา พร้อมพระราชทานสิทธิ์และที่ดินในเขตปัวซี (Poissy) ใกล้กรุงปารีส เพื่อให้เมจ-มูริสตั้งโรงงานผลิตมาการีนเชิงพาณิชย์แห่งแรกของโลก ทว่าการดำเนินธุรกิจในฝรั่งเศสกลับไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่ควรจะเป็น

เพราะถึงแม้ในความจริงนโปเลียนที่ 3 จะเป็นผู้ผลักดันให้เกิดโรงงาน แต่หลังจากเปิดได้ไม่นาน พระองค์ก็นำฝรั่งเศสเข้าสู่ สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย (Franco-Prussian War) ในปี 1870 ผลของสงครามจบลงด้วยความพ่ายแพ้ จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 จึงถูกจับกุมและถูกถอดจากราชบัลลังก์ ทำให้ฝรั่งเศสขาดงบประมาณอุดหนุนโครงการต่อ โรงงานของเมจ-มูริสจึงต้องปิดตัวลง

ในเดือนพฤษภาคม 1871 เขาจึงตัดสินใจขายสิทธิบัตรให้กับบริษัท ยูร์เกนส์ (Jurgens) ของเนเธอร์แลนด์ ซึ่งในเวลาต่อมาได้เติบโตและควบรวมกิจการจนกลายเป็นบริษัทกลุ่มสินค้าอุปโภคบริโภคยักษ์ใหญ่นามว่า ‘Unilever’ อย่างที่รู้จักกันในปัจจุบัน และในปีเดียวกันนั้นเอง ‘เบเนดิกต์ ไคลน์’ (Benedikt Klein) เภสัชกรชาวเยอรมันจากเมืองโคโลญ ได้ก่อตั้งโรงงานผลิตมาการีนแห่งแรกในเยอรมนี และส่งสินค้าออกสู่ตลาดภายใต้แบรนด์ดังอย่าง Overstolz และ Botteram

 

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

บรรจุภัณฑ์ตลับมาการีน Botterram (Botteram) ในตลาดเยอรมนี.
แหล่งที่มา: Lebensmittelklarheit / Unilever Botteram, Becher | Lebensmittelklarheit

 

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

โฆษณาถ้วยมาการีน Botteram ยุควินเทจในเยอรมนี.
แหล่งที่มา: KuLaDig / Benedikt Klein Margarinewerke in Altstadt-Nord | Objektansicht

 

สูตรดั้งเดิมของมาการีนนั้นใช้ไขมันวัวเป็นวัตถุดิบหลัก แต่เมื่อวันที่ 3 มกราคม 1871 ‘เฮนรี ดับเบิลยู. แบรดลีย์’ (Henry W. Bradley) แห่งบิงแฮมตัน นิวยอร์ก ได้จดสิทธิบัตรสหรัฐอเมริกาหมายเลข 110626 สำเร็จ โดยเปลี่ยนกรรมวิธีด้วยการนำน้ำมันพืชที่ส่วนใหญ่คือน้ำมันจากเมล็ดฝ้าย มาผสมกับไขมันสัตว์ ซึ่งช่วยลดต้นทุนลงไปได้อย่างมหาศาล

ต่อมาในปี 1874 มาการีนเชิงพาณิชย์ล็อตแรกถูกส่งไปยังสหราชอาณาจักร ขณะเดียวกันในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 สหรัฐอเมริกามีบริษัทผลิตมาการีนเกิดขึ้นมากถึงราว 37 แห่ง จนเกิดการแข่งขันอย่างรุนแรงกับอุตสาหกรรมเนยแท้ ด้วยราคาที่ถูกกว่าหลายเท่า สีและรสชาติแทบไม่ต่างกันแถมเก็บได้นานไม่เสียง่าย มาการีนจึงเริ่มแย่งตลาดเนยแท้ไปอย่างน่าตกใจ ส่งผลให้กลุ่มเกษตรกรโคนมและผู้ผลิตนมออกมาประท้วง พร้อมล็อบบี้ให้รัฐบาลเข้ามาแทรกแซง

จนเกิดเป็น ‘สงครามมาการีน’ (Margarine Wars) ระหว่างกลุ่มอุตสาหกรรมนมแท้กับผู้ผลิตมาการีน ในช่วงทศวรรษที่ 1880 มีอย่างน้อย 7 ถึง 9 รัฐ นำโดยรัฐนิวยอร์กในปี 1884 ตามด้วยมิชิแกน, มินนิโซตา, เพนซิลเวเนีย ฯลฯ ที่ออกกฎหมายห้ามผลิตและจำหน่ายมาการีนโดยเด็ดขาด

นำไปสู่การตรา พระราชบัญญัติโอเลโอมาการีน ค.ศ. 1886 (Oleomargarine Act of 1886) ซึ่งกำหนดให้มีการจัดเก็บภาษีและค่าธรรมเนียมใบอนุญาตในอัตราที่สูงลิ่วเพื่อกดดันผู้ผลิตมาการีน แต่นั่นก็ยังไม่สามารถหยุดยั้งความนิยมได้

ต่อมาศาลสูงของสหรัฐฯ ได้ตัดสินว่าการสั่งห้ามขายโดยสิ้นเชิงถือเป็นการขัดต่อรัฐธรรมนูญ กลุ่มล็อบบี้เนยแท้จึงเปลี่ยนแนวทางจากการ ‘ห้ามขาย’ ไปเป็น ‘ห้ามใส่สีเหลือง’ แทน ทั้งที่ตามธรรมชาติมาการีนในยุคนั้นมีสีขาวเหมือนไขมันก้อน โดยมีเกือบ 30 รัฐของอเมริกาได้ออกกฎหมายห้ามเติมสีเหลืองลงในมาการีน เพื่อไม่ให้ดูคล้ายเนยแท้ หากมีสีเหลืองจะถือว่าผิดกฎหมายทันที

 

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา แท่งเนยสดชนิดเค็มแบบมาตรฐาน.
แหล่งที่มา: Wikimedia Commons / File:Stick-of-butter-salted.jpg - Wikimedia Commons

 

รัฐที่เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมนมอย่าง วิสคอนซิน และ มินนิโซตา ได้แบนมาการีนสีเหลืองยาวนานที่สุด ในวิสคอนซินถึงขั้นถือว่าการขายและเสิร์ฟมาการีนสีเหลืองในร้านอาหารเป็นความผิดทางกฎหมาย ผู้คนจึงต้องขับรถข้ามเขตแดนรัฐไปลักลอบซื้อมาการีนสีเหลืองใส่ท้ายรถกลับมา จนเกิดศัพท์เรียกการลักลอบนี้ว่า ‘Margarine Runs’ โดยมินนิโซต้ายกเลิกการแบนมาการีนในปี 1957 ส่วนวิสคอนซินเป็นรัฐสุดท้ายที่ยอมยกเลิกกฎหมายนี้ในปี 1967

 

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

แท่งมาการีนสีเหลืองนวล.
แหล่งที่มา: Vecteezy / Yellow stick of butter isolated 60283978 PNG

 

ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 รัฐต่างๆ ในอเมริกาจึงเริ่มงัดไม้เด็ดที่เรียกว่า ‘Pink Laws’ (กฎหมายสีชมพู) มาใช้ เช่น รัฐนิวแฮมป์เชียร์, เวสต์เวอร์จิเนีย และเวอร์มอนต์ ออกกฎหมายบังคับว่า หากจะขายมาการีน ต้องย้อมให้เป็น ‘สีชมพูสด’ เท่านั้น เพื่อให้ผู้บริโภคไม่อยากซื้อและแยกแยะได้ทันที โดยมีข้อกำหนดว่า

“หากใครจะขายมาการีนหรือเนยเทียม ห้ามผลิตเป็นสีขาวหรือสีเหลืองเหมือนเนยแท้เด็ดขาด แต่ต้องย้อมให้เป็น ‘สีชมพูแป๋น’ เท่านั้น!”

 

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

เครดิต:ภาพประกอบโดย Serious Eats

 

เป้าหมายของกฎหมายนี้ชัดเจนมาก คือการทำให้อาหารดูแปลกประหลาดจนน่าเกลียดและหมดความน่ากิน เพราะคงไม่มีใครอยากนำก้อนไขมัน ‘สีชมพูฉูดฉาด’ มาทาลงบนขนมปังปิ้งยามเช้าแน่นอน ทำให้ผู้ผลิตมาการีนในยุคนั้นต้องแก้เกมด้วยการขายมาการีนเป็นก้อนสีขาวบริสุทธิ์คล้ายไขมันสัตว์ แล้วแถม ‘แคปซูลสีเหลือง’ หรือผงสีมาในแพ็กเกจแทน เพื่อให้ผู้ซื้อนำกลับไปนวดผสมสีเองที่บ้านก่อนรับประทาน

 

มาการีน : เนยเทียมที่ในอดีตมี ‘สีชมพู’ และเคยผิดกฎหมายในอเมริกา

โฆษณาถุงนวดสีมาการีน (Color Pak) ยุค ค.ศ. 1948 (Public Domain via Wikimedia Commons).
แหล่งที่มา: Wikimedia Commons / File:Delrich E-Z Color Pak Margarine, 1948.jpg - Wikimedia Commons

 

การต่อสู้ระหว่างอุตสาหกรรมเนยแท้และเนยเทียมกินเวลานานหลายทศวรรษ จนกระทั่งเรื่องราวดำเนินไปถึงศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกา (Supreme Court) ในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1898 ซึ่งศาลได้ตัดสินว่า ‘Pink Laws’ หรือการบังคับย้อมสีชมพูนั้น เป็นกฎหมายที่ไม่เป็นธรรมและขัดต่อรัฐธรรมนูญ เพราะเป็นการใช้อำนาจเพื่อกีดกันทางการค้ามากกว่าการคุ้มครองผู้บริโภคอย่างแท้จริง

หลังจากกฎหมายสีชมพูถูกยกเลิก ประกอบกับความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์จากผลงานของ ‘เจมส์ เอฟ. บอยซ์’ (James F.Boyce) และ ‘ปอล ซาบาตีเย’ (Paul Sabatier) ในกระบวนการเติมไฮโดรเจนลงในน้ำมันพืช ทำให้วิธีของแบรดลีย์ (Henry W. Bradley) ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายระหว่างปี 1900 ถึง 1920 เนยเทียมเชิงพาณิชย์จึงถูกผลิตขึ้นจากการผสมผสานระหว่างไขมันสัตว์และน้ำมันพืชที่ผ่านกระบวนการไฮโดรเจนเนชัน (Hydrogenated Oil)

ต่อมาในช่วง ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (The Great Depression) ระหว่างปี 1929–1939 ยาวต่อเนื่องไปจนถึงการปันส่วนอาหารในช่วง สงครามโลกครั้งที่ 2 (1939–1945) ของสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และประเทศอื่นๆ ส่งผลให้อุปทานของไขมันสัตว์และเนยแท้ลดลงอย่างมาก ภายในปี ค.ศ. 1945 เนยเทียมสูตรดั้งเดิมจึงเกือบหายไปจากตลาดโดยสิ้นเชิง

ผู้ผลิตจึงหันไปใช้น้ำมันและไขมันพืชเกือบทั้งหมดภายในปี 1950 ประกอบกับภาวะขาดแคลนเนยแท้อย่างหนักในช่วงสงคราม ทำให้มาการีนสีเหลืองทองกลับมาได้รับความนิยมมากกว่าเดิม ครองใจผู้คนทั่วโลกและกลายเป็นวัตถุดิบหลักในอุตสาหกรรมอาหารมาจนถึงทุกวันนี้

แม้มาการีนจะมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นอาหารทดแทนในยามวิกฤต ที่มีสีกลิ่นและรสชาติไม่ต่างเนยแท้ ทั้งยังเป็นจัดอยู่ในอาหารหมู่ที่ 5 ไขมัน แต่หากบริโภคมากเกินไปย่อมส่งผลเสียต่อร่างกาย โดยเฉพาะมาการีนสูตรดั้งเดิมที่มี ไขมันทรานส์ (Trans Fat) จากกระบวนการเติมไฮโดรเจน ซึ่งช่วยเพิ่มระดับคอเลสเตอรอลชนิดไม่ดี (LDL) และลดคอเลสเตอรอลชนิดดี (HDL) ส่งผลให้ความเสี่ยงโรคหลอดเลือดหัวใจ โรคหลอดเลือดสมอง และโรคเบาหวานประเภท 2 สูงขึ้น ทั้งยังมีกรดไขมันอิ่มตัวสูงที่กระตุ้นการอักเสบเรื้อรังในร่างกาย อย่างที่ลูกสาวได้เตือนพ่อค้าให้ทาขนมปังปิ้งให้แม่แต่พอดี และถึงแม้ปัจจุบันจะมีการปรับสูตรเป็นไร้ไขมันทรานส์แล้ว แต่หากรับประทานมากเกินไปก็ยังส่งผลเสียต่อหลอดเลือดและทำให้น้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นได้เช่นกัน

เมื่อมองย้อนกลับไปยังหน้าร้านรถเข็นปังปิ้งที่ตลาด กลิ่นหอมนัวของเนยเทียมที่ทาลงบนแผ่นแป้งร้อนๆ ยังคงส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วตลาด ใครจะไปคิดว่า... ก้อนสีเหลืองทองที่ฉ่ำวาวอยู่บนเตาตรงหน้าในวันนี้ จะเคยผ่านอดีตอันโชกโชน ถึงขั้นเคยถูกบังคับให้กลายเป็น ‘สีชมพูแป๋น’ เพียงเพราะความอร่อยและราคาที่เข้าถึงได้ง่ายของมันเอง!

เรื่องราวในวันนั้นแทบไม่ต่างจากในยุคปัจจุบัน เมื่อใดก็ตามที่เกิดวิกฤตเศรษฐกิจหรือภาวะข้าวยากหมากแพง ‘ปากท้องและความอยู่รอด’ จะอยู่เหนืออคติและข้อจำกัดทั้งปวงเสมอ สินค้าทางเลือกที่เคยถูกมองข้ามหรือถูกกีดกัน ก็สามารถพลิกโฉมมาเป็นฮีโร่ที่ช่วยชีวิตผู้คนได้ในทุกยุคทุกสมัย... นั่นก็เพราะ

 

อาหารเป็นมากกว่าอาหารเสมอ

 

ภาพ : ชนิกา แซ่จาง 

อ้างอิง 
Rupp, R. (2014, August 13). The butter wars: When margarine was pink. National Geographic.
Rhodes, J. (2011, April 7). Food dye origins: When margarine was pink. Smithsonian Magazine.
ยูนิลีเวอร์ ฟู้ดส์ โซลูชั่นส์. (ม.ป.ป.). เนยกับมาการีนต่างกันอย่างไร.
Rose, J. (2025, September 30). The old-school law that required all margarine to be pink. Food Republic.
อร่อยฟิน. (2568, 15 ธันวาคม). เนย VS มาการีน แตกต่างกันอย่างไร ? ใช้แบบไหนดีต่อสุขภาพที่สุด.
MEEKAO. (2564, 29 ตุลาคม). เนย กับ มาการีน ต่างกันอย่างไร ใช้แทนกันได้ไหม ?. TrueID Food.
บลูแบนด์. (ม.ป.ป.). ข้อแตกต่างระหว่างมาร์การีนและเนย. Flora Food Group. 
Eschner, K. (2017, May 23). The 1870s dairy lobby turned margarine pink so people would buy butter.Smithsonian Magazine. 
The Foods That Shaped Us Research Desk. (2026, September 19). Margarine history: Butter rivalry, pink dye laws, food standards, and spreadable modernity. 
Kenney, D. (n.d.). Minnesota's margarine battles, 1885–1975. MNopedia.
Hisano, A. (2020, January 15). How the government came to decide the color of your food. Smithsonian Magazine. 
Emptoz, G., & Kimmerlin, G. (2019, February 11). Petites histoires de la chimie - Hippolyte Mège-Mouriès invente la margarine. Mediachimie. 
Dillenburger, J. (2023, May 24). Butter yellow: A vibrant tale of industry, war, and public health. Medium.
Trex, E. (2010, September 5). Butter battles margarine from beginning. CNN.
Plumley v. Massachusetts, 155 U.S. 461 (1894). 
Office of the Historian, U.S. House of Representatives. (1886, July 23). The House passed the Oleomargarine Act. 
Wisconsin State Farmer. (2021, November 15). I can't believe it's not yellow: A peek into Wisconsin's quirky margarine laws. 
Snyder, M. (2019, January 9). Wisconsin's wacky butter laws spread over centuries. OnMilwaukee.
White, A. (2017, August 24). When margarine was contraband. JSTOR Daily. 
Mister Mac. (2024, January 9). Butter versus margarine – An epic struggle for dominance at dinner for 155 years. The Lean Submariner. 
Eng, J. (2025, August 19). The history of why margarine used to be pink. Serious Eats.