16 พ.ย. 2569 | 15:29 น.

KEY
POINTS
เพลงบางเพลงเก็บความทรงจำของเราไว้ได้ดีกว่าภาพถ่าย
แค่ได้ยินทำนองแรก เราก็อาจกลับไปเป็นคนเดิมในวันเก่า พบใครบางคนที่ไม่ได้เจอกันนาน หรือจำความรู้สึกที่คิดว่าลืมไปแล้วได้อีกครั้ง สำหรับหลายคน เสียงของ “บี พีระพัฒน์” อยู่ในความทรงจำเหล่านั้น เป็นเสียงที่เคยดังขึ้นในวันที่มีความรัก วันที่ต้องบอกลา และวันที่เราค่อย ๆ เรียนรู้ว่าจะอยู่กับชีวิตอย่างไร
คอนเสิร์ต be&Beyond จึงมีความหมายมากกว่าการได้กลับมาฟังเพลงที่รัก เพราะครั้งนี้ บีพาคนฟังไปรู้จักผู้คนและเรื่องราวที่อยู่เบื้องหลังเสียงร้องนั้น ก่อนชวนกันมองต่อไปว่า จากวันนี้เขาจะเดินไปทางไหน
ยิ่งได้รู้จักเรื่องของบีมากเท่าไร ก็ยิ่งพบว่าในนั้นมีบางส่วนเป็นเรื่องของเราอยู่ด้วย
Part Be — ความงดงามและการประกอบสร้าง ‘พีระพัฒน์’
การเปิดคอนเสิร์ตด้วย “คนเดียวในโลก” ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างศิลปินกับคนฟังถูกวางไว้กลางเวทีตั้งแต่ต้น เพลงรักเพลงนี้ทำหน้าที่คล้ายคำทักทายและคำขอบคุณ ส่งถึงคนพิเศษที่ยังอยู่ตรงนี้ ยังรักกัน และทำให้การกลับมาพบกันในคอนเสิร์ตครั้งนี้เกิดขึ้นได้ก่อนจะเล่าว่าตัวเองเดินทางมาอย่างไร บีเริ่มต้นด้วยการบอกความหมายของคนที่นั่งฟังเขาอยู่ตรงหน้า เป็นจุดเริ่มต้นที่เรียบง่าย แต่อ่อนโยนอย่างยิ่ง
จากนั้น เรื่องราวค่อย ๆ พาย้อนกลับไปยังวันที่ชื่อ “บี พีระพัฒน์” ยังไม่ได้เป็นที่รู้จักอย่างวันนี้ ผ่านแขกรับเชิญคนแรก “นอ นรเทพ” กับความทรงจำที่ร้าน Saxophone Pub และโน้ตขอเพลงใบหนึ่ง ซึ่งกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการชวนกันมาตั้งวงใหม่ น่าคิดเหมือนกันว่า บางครั้งจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตก็เริ่มจากเรื่องเล็กนิดเดียว ใครสักคนได้ยินเสียงของเรา มองเห็นอะไรบางอย่าง และตัดสินใจยื่นโอกาสมาให้
การร่วมร้อง “สัมพันธ์” และ “ที่ว่าง” ของ Pause ก่อนเชื่อมไปถึง “ก้อนน้ำแข็ง” ในยุค Crescendo จึงทำให้เพลงเหล่านี้มีอีกชั้นของความหมาย เราได้ฟังทั้งบทเพลงที่คุ้นเคย และได้เห็นสายสัมพันธ์ของคนทำดนตรีที่อยู่เบื้องหลังเพลงเหล่านั้น เห็นว่ากว่าจะเป็นศิลปินคนหนึ่ง มีทั้งการพบเจอ ความไว้ใจ และการเติบโตเคียงข้างกันอยู่มากเพียงใด
เมื่อ “บอย โกสิยพงษ์” ปรากฏตัว เรื่องราวก็พาไปถึงอีกคนสำคัญ ผู้ผลักดันให้บีพัฒนาตัวเอง และก้าวไปไกลกว่าที่เคยเป็น“เหมือนเคย” ในช่วงนี้อบอวลด้วยความคิดถึง เมื่อถูกนำมาร้องเพื่อรำลึกถึง “อาต้อย เศรษฐา ศิระฉายา” พร้อมเรื่องเล่าจากบอยด์ว่า อาต้อยเคยบอกว่าบีคือนักร้องรุ่นใหม่ที่ชอบที่สุด คำชื่นชมจากศิลปินรุ่นใหญ่ที่ส่งผ่านคนอีกคนมาถึงเวทีนี้ มีน้ำหนักทางความรู้สึกอย่างงดงาม ยิ่งเมื่อบอยด์ร่วมร้องด้วย เพลงก็ยิ่งคล้ายพื้นที่เล็ก ๆ ที่เปิดให้ความทรงจำได้กลับมาพบกัน ให้คนที่ยังอยู่ได้ส่งความรักไปถึงคนที่คิดถึง ผ่านสิ่งที่เชื่อมโยงทุกคนมาตลอดอย่างเสียงดนตรี
อีกหนึ่งช่วงเซอร์ไพรส์คือการปรากฏตัวของ “โอ” และ “เอ๊ด” หรือ พี่เอ๊ด 7 วิ จาก Jetset’er โดยเฉพาะการกลับมาตีกลองคอนเสิร์ตในรอบเจ็ดปีของพี่เอ๊ด ที่ทำให้การพบกันครั้งนี้มีความหมายในตัวเอง บีเล่าว่าทั้งสองคนอยู่เบื้องหลังงานในช่วงที่เขาออกผลงานเดี่ยวกับเพลง “พูดตรง ๆ” ขณะที่ทั้งคู่ก็ขอบคุณบีที่นำ “จูบ” ไปร้อง จนช่วยให้เพลงและชื่อของวงเริ่มเป็นที่รู้จัก
เป็นช่วงเวลาที่น่ารัก เพราะคำขอบคุณเดินทางไปมาระหว่างคนบนเวที ต่างฝ่ายต่างจำได้ว่าอีกคนเคยทำอะไรให้ ต่างคนต่างเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตของกันและกัน
เมื่อมองย้อนกลับไปตลอด Part Be เราจึงได้รู้จัก “พีระพัฒน์” ผ่านผู้คนที่มีส่วนประกอบสร้างเขาขึ้นมา ทั้งคนที่มองเห็น คนที่ชักชวน คนที่ผลักดัน และคนที่ร่วมลงมือทำเพลงด้วยกัน ความสำเร็จที่เราเห็นอยู่ตรงหน้า มีร่องรอยของความสัมพันธ์เหล่านี้อยู่ในทุกช่วงทาง
เมื่อคอนเสิร์ตขยับเข้าสู่ Part Beyond บีก็เปิดประตูบานใหม่อย่างเร้าใจด้วย “Man in the Mirror” ของ Michael Jackson ศิลปินต้นแบบของเขา
หลังจากพาเราไปรู้จักผู้คนที่หล่อหลอมตัวตน การเลือกเพลงนี้มาส่งต่อเข้าสู่ช่วงถัดไปชวนให้มองถึงการกลับมาสำรวจตัวเอง ทั้งสิ่งที่ยังเชื่อ สิ่งที่อยากเปลี่ยน และความเป็นไปได้ที่ยังรออยู่ข้างหน้า บีทำให้เห็นความเป็นไปได้นั้นผ่านการเปิดพื้นที่ให้เสียงที่แตกต่างเข้ามาพบกัน
เริ่มจากวง HERS ศิลปินกลุ่มหญิงเสียงดีที่มาร่วมร้อง “คำสำคัญ” ก่อนจะได้มีช่วงของตัวเองกับ “ยังคงคอย” การพบกันครั้งนี้เติมสีสันใหม่ให้เวที และเผยให้เห็นเสน่ห์อีกด้านของเจ้าของคอนเสิร์ต คือความยินดีที่จะชวนคนฟังไปรู้จักคนอื่น พร้อมเปิดพื้นที่ให้พวกเธอได้เปล่งประกายในแบบของตัวเอง
จากเมดเลย์เพลงคัฟเวอร์ที่คุ้นหูอย่าง “ตาสว่าง” และ “นาฬิกาทราย” ความสนุกเดินทางต่อไปถึงการปรากฏตัวของ The TOYS กับการแบทเทิล “ทุกคืน–ก่อนฤดูฝน” ก่อนร่วมร้อง “ดอกไม้ที่รอฝน” เสียงร้องและวิธีเล่าเพลงที่มีลายเซ็นต่างกันทำให้ช่วงนี้มีเสน่ห์ เราได้เห็นบีอยู่กับศิลปินอีกยุคอย่างเป็นธรรมชาติ มีพื้นที่ให้ทั้งความสนุก การรับส่ง และการค้นพบอารมณ์ใหม่ในบทเพลง
ตรงนี้เองที่คำว่า Beyond ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น บียังมีความสุขกับการลอง ยังสนใจเสียงของคนรุ่นใหม่ และยังพร้อมให้ดนตรีพาตัวเองไปพบอะไรที่ไม่คุ้นเคย ประสบการณ์ที่สะสมมาจึงกลายเป็นต้นทุนสำหรับการเดินทางต่อ โดยมีความรักในการร้องเพลงเป็นแรงขับเหมือนเดิม
และเมื่อ “โลกหมุนด้วยความรัก” ดังขึ้นในช่วงปิดท้าย ทุกเรื่องราวที่ถูกเล่ามาตลอดคอนเสิร์ตก็ค่อย ๆ เชื่อมถึงกัน ความรักในเพลงนี้ครอบคลุมผู้คนมากมาย ตั้งแต่นักดนตรีที่ได้ยินเสียงนักร้องคนหนึ่งในร้านและอยากชวนมาร่วมวง คนทำเพลงที่คอยผลักดันให้เขาเก่งขึ้น รุ่นพี่ที่ฝากคำชื่นชมไว้ เพื่อนที่ยังจำการช่วยเหลือกันได้ ไปจนถึงศิลปินต่างรุ่นที่มาพบกันบนเวที และคนฟังที่ยังเลือกกลับมาหาเสียงร้องนี้อีกครั้ง
พอเดินทางมาถึงเพลงสุดท้าย เราจึงเข้าใจว่าทำไมคอนเสิร์ตนี้ถึงอบอุ่น เรื่องราวของบีทำให้เรานึกถึงคนในชีวิตตัวเอง คนที่เคยให้โอกาส คนที่อยู่ด้วยในวันที่ยังไม่มีอะไร และคนที่อาจไม่ได้พบกันแล้ว แต่ยังมีความหมายกับเราเสมอ
be&Beyond พาเราไปฟังอีกด้านของเพลงที่คุ้นเคย ด้านที่มีมิตรภาพ ความพยายาม ความคิดถึง และคำขอบคุณซ่อนอยู่ เป็น “‘บี’ ไซด์” ที่ทำให้เสียงร้องเดิมมีความหมายลึกขึ้น เพราะเราได้รู้แล้วว่าเสียงนั้นเดินทางผ่านใครและอะไรมาบ้าง
คอนเสิร์ตเริ่มต้นด้วย “คนเดียวในโลก” ราวกับบีอยากบอกว่าคนฟังแต่ละคนพิเศษเพียงใด และจบด้วย “โลกหมุนด้วยความรัก” ซึ่งโอบทุกคนเข้ามาอยู่ในเรื่องเดียวกันอย่างพอดีเมื่อเพลงสุดท้ายจบลง สิ่งที่ยังอยู่จึงเป็นความรู้สึกดี ๆ ที่ได้รักศิลปินคนหนึ่ง ได้เติบโตมากับเพลงของเขา และได้รู้ว่าตลอดเวลาที่เสียงของบีเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเรา การรับฟังของเราก็เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขาเช่นกัน
เรื่องราวของ “บี” จึงกลายเป็นเรื่องราวของ “เรา” อย่างนั้นเอง