รีวิว Rock Mountain 2026 เทศกาลดนตรีร็อค ที่คนมาแล้วไม่ค่อยอยากบอกต่อ

“ไม่ต้องไปหรอก ไม่สนุก” 

“ไม่ต้องรีบมากันนะ มาดึก ๆ ก็ได้”

“พี่ตูนไม่มา ขาดทุน ปล่อยบัตรเถอะ” 

สำหรับคนที่จะไป ‘Rock Mountain’ ครั้งแรก พอเห็นคอมเมนต์เชิง ‘ไล่ให้หนีไป’ ตามกรุ๊ปเฟซบุ๊กและใน TikTok ยอมรับว่า ‘ใจฝ่อ’ เลย

แต่พอแฝงตัวอยู่ในกลุ่มคนที่ตั้งใจไปดูคอนเสิร์ตแล้ว เลยรู้ว่านี่คือ ‘แผนสกัดคู่แข่ง’ อันแยบยลของชาวร็อค (บางส่วน) 

เพราะถึงแม้จะมีการเปลี่ยนวงไป 2 วง ถึงแม้จะต้องไปต่อคิวกลางแดดตอนเที่ยงเพื่อจับจองที่นั่งใน Jolly Land เขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ ต้องทนสภาพอากาศหนาวปากสั่น 16-17 องศา บางคนต้องไปเสี่ยงหาบัตรหน้างาน พวกเขาก็ยืนยันจะมาเทศกาลดนตรีร็อคฤดูหนาวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปีให้ได้

เมื่อวันที่ทุกคนรอคอยมาถึง สิ่งแรกที่ทำให้ตื่นตะลึงคือ ‘แฟชั่น’ ที่คนในงานจัดเต็มมาประชันกัน ทั้งชุดเดินป่า เสื้อคลุมขนสัตว์ ชนเผ่าร็อก ฯลฯ ตามคอนเซ็ปต์เวที ‘เกาะลับแห่งยักษ์’ ที่มียักษ์เป็นจุดเด่นกลางเวที พร้อมน้ำตกไหลออกจากปากยักษ์ (บางคนแซวว่ายักษ์กินเบียร์มากไปหน่อยเลยอ้วกแตกตลอดงาน) 

ศิลปินคนแรกคือ ‘JOEY PHUWASIT’ ที่สลัดภาพ ‘สัปเหร่อเสือ’ จากสาธุ 2 มาขึ้นเวทีด้วยความแพรวพราวที่มากขึ้นทุกวัน ที่เพิ่มเติมคือการเล่าเรื่องการจากไปของคนในครอบครัว และ ‘เจ้าเป๋าตุง’ สุนัขตัวโปรด ถ่ายทอดผ่านเพลงใหม่แกะกล่อง ‘โลกหลังความเศร้า’ ที่สัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวแต่ก็เติบโตไปพร้อมกัน… อีกเพลงที่เราประทับใจมาก ๆ คือ ‘ดวงเดือน’ ที่ถูกนำมาเล่นในช่วงที่พระอาทิตย์ตกพอดีราวกับผ่านการคิดมาอย่างถ้วนถี่แล้ว ที่ประทับใจในตัวโจอี้อีกอย่างคือตอนจบ ที่น้องเลือกยื่นปิ๊กกีตาร์ให้คนดูอย่างอ่อนโยน แทนที่จะโยนเท่ ๆ เหมือนที่คนอื่นทำกัน

ก่อนตะวันจะลาลับขอบฟ้าอย่างสมบูรณ์ก็เป็นคิวขอ ‘KLEAR’ ที่เปิดด้วยเพลงสดใสอย่าง ‘กระโดดกอด’ ก่อนจะสะกดอารมณ์คนทั้งเกาะด้วยเพลงเศร้ากรีดลึก สลับกับการเล่าโมเม้นต์ที่วงเกือบไม่ได้ไปต่อ แล้วจึงโยนเข้าเพลง ‘รักไม่ต้องการเวลา’ ที่ได้ชุบชีวิตวงขึ้นมาอีกครั้ง… สำหรับเราแล้ว สิ่งที่ดีที่สุดในการแสดงของ KLEAR คือการหันไปมองผู้คนรอบ ๆ โดยเฉพาะสาว ๆ ที่มาเป็นกลุ่ม พวกเธอกอดคอกันร้องเพลง ยิ้มให้กัน ร้องไห้ด้วยกัน ในเพลง ‘สิ่งของ’ 

“คนอย่างฉันถูกโยนทิ้งขว้าง กลับมีเธอรับเอามาใส่ใจดูแล…” ถึงท่อนนี้ เราหันไปด้านหลัง ในจังหวะที่ผู้หญิงคนนึงหันไปถามเพื่อนว่า “มีความสุขไหมมึง” เห็นแล้วอบอุ่นหัวใจแทน สำหรับเรามันทำให้ความหมายของเพลงนี้ขยายขอบเขตไปมากกว่าที่เคย

ขณะที่บนเวที ‘แพท’ ให้พื้นที่กับคนที่ยังอินกับแฟนเก่า ได้ลอง ‘ปลดปล่อย’ เค้าไป ไม่ใช่เพราะเค้าคู่ควรกับการให้อภัย แต่เพราะเราต่างหากที่คู่ควรกับ ‘อิสระ’ แน่นอนว่าพิธีกรรมปล่อยลูกโป่ง (ในจินตนาการ) นี้ ต้องดำเนินการผ่านเพลง ‘คำยินดี’

รีวิวแค่ 2 วง เขียนซะยืดยาว คนอ่านอย่าเพิ่งท้อนะคะ จะบอกว่า ยาวแค่ 2 วงนี้แหละ เพราะวงต่อ ๆ ไป คนเขียนเน้นปล่อยจอย ดื่มด่ำกับความมันส์ตรงหน้ามากกว่าจดจำทุกรายละเอียด 

วงต่อมาคือ ‘RETROSPECT’ ที่มาแทน ‘Bodyslam’ จังหวะนี้บนเวทีกลายเป็นทะเลแห่งความบ้าคลั่งไปแล้ว แสง สี เสียง จัดเต็มอลังการ ไม่ว่าจะยกมือถือมาถ่ายรูป ถ่ายคลิป ชอตไหนก็เดือดเป็นน้ำในกระทะทองแดง สมกับที่ ‘เก้า จิรายุ’ ออกตัวว่า “ถึงจะไม่ได้ตั้งใจมาดู แต่ก็ตั้งใจเล่นเต็มที่” 

จากนั้น ‘SWEET MULLET’ รับไม้ต่อความระห่ำด้วยดนตรีร็อคหนักหน่วงและเสียงว้ากสุดโหดของ ‘พี่เต๋า’ ชนิดที่ไม่ได้พักกันทั้งคนเล่นและคนดู มาถึงตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด แต่รอบข้างพร้อมใจกันลุกขึ้นตะโกนสู้กับพี่เต๋า จนลืมความสั่นสะท้านลงชั่วขณะ แถมยังอบอุ่นด้วยเพลงสุดท้ายอย่าง ‘พลังแสงอาทิตย์’ ที่ช่วยต่อชีวิตให้มีไฟกลับไปลุยงานได้อีกยาว ๆ 

ช่วงรอยต่อ แอบเห็นใจว่าวงต่อไปต้องกดดันแน่เลย…

แต่พอศิลปินเซอร์ไพร์ส ‘PALMY’ ออกมาพร้อมชุดหนามทุเรียนลายเสือดาว เราถึงกับปาดเหงื่อ พึมพำกับตัวเองว่า “นี่จะไม่ให้พักกันเลยใช่ไหม”

พี่มี่ขนเพลงดังจังหวะสนุก ๆ ให้ฟังกันยาว ๆ โดยออกตัวว่า “มีเวลาแค่ 20 นาที” และทุกนาทีของพี่ก็คุ้มค่าคนดูที่สุด แอบมีคำถามแค่ข้อเดียว ข้อเดียวจริง ๆ “พี่มี่ไม่เย็นเท้าเหรอคะ” เข้าใจว่าพี่ถอดรองเท้าแทบจะทุกคอนเสิร์ต แต่ที่นี่มันหนาวจริง ๆ นะ หรือนี่เป็นเหตุผลที่พี่ดีดไม่หยุดเลยคะ?

อีกเซอร์ไพร์สที่มาพร้อมพี่มี่คือเพลง ‘ความเจ็บปวด’ ที่มีโจอี้ขึ้นมาแจมด้วย เรียกว่า จากที่เคยเจ็บปวดประมาณเข็มแทง โจอี้มาร้องด้วยก็เข็มแทงเหมือนกัน… แต่เป็นเข็มประมาณร้อยแท่งหน่ะ 

จบจากศิลปินเซอร์ไพร์ส อารมณ์ก็ยิ่งพลุ่งพล่านอย่างยากที่จะดับ และผู้จัดก็คงรู้ใจคนดู เลยจับ ‘LITTLE JOHN’ มาไว้คิวนี้อย่างพอดิบพอดี… แม้จะเป็นวงน้องใหม่ แต่ลีลาและความมันส์ไม่น้อยหน้าพี่ ๆ ส่วนตัวเพิ่งเคยฟังวงนี้เล่นสด แว่บแรกแอบกระซิบกับคนที่มาด้วยว่า “เฮ้ย นี่มัน Silly Fools” แต่ฟังก่อนนะชาวจอห์น นี่คือคำยกย่องในคุณภาพจากใจจริง ส่วนพวกที่มองว่า “จะเป็นให้ได้เลยนะ Silly Fools” อันนี้ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่… และไม่น่าเชื่อ ตลอดการเดินทางกลับ เราติดใจจนต้องเปิดเพลงของ LITTLE JOHN ฟังจนถึงกรุงเทพฯ แล้วเวลาอยากได้อะไร ก็จะหันไปพูดกับคนขับรถว่า “ตามใจ LITTLE JOHN หน่อยได้ไหมคั๊บ” สำเนียงเดียวกับโอ๊คเป๊ะ ๆ

‘พระดล’ เอ้ย ‘ทิดดล’ เอ้ย ‘พี่ปั๊บ’ เป็นคิวต่อไป อันนี้ต้องขอบคุณจากใจจริงที่ผู้จัดปล่อยให้เราได้พักกับเพลงช้าสุดฮิตอย่าง ‘เธอยัง’ แต่ ‘พัก’ ในที่นี้หมายถึง นั่งลงเรียบร้อย ในขณะเดียวกันก็แหกปากร้องเสียงดังในท่อน “เธอยังคิดถึงฉันทุกนาทีอยู่หรือเปล่า เธอยังจำเรื่องราวในวันวานได้หรือไม่ เธอยังมีใจให้ฉันคนเดียวยังรอฉันแค่คนเดียว เธอยังคงเป็นเหมือนเดิมอยู่ใช่ไหม….” 

ที่งดงามและสมการรอคอยน่าจะเป็นเพลง ‘ยื้อ’ กับเพลง ‘เพียงพอ’ ที่พี่เต๋าขึ้นมาร้องกับพี่ปั๊บ… สำหรับคนที่พลาดงานในปีนี้ เราเสียดายแทนจากใจ เพราะคอนเสิร์ตนี้พี่ปั๊บว้ากได้มันส์จนเราอยากให้พี่แกเปลี่ยนแนวเลย 

ต่อกันด้วย ‘SILLY FOOLS’ ที่มาพร้อมอากาศหนาวยะเยือก และเพลงที่ขึ้นต้นด้วยประโยคที่ว่า “หนาวเหลือเกิน ฉันหนาวหัวใจเกินจะทนไหว…” นั่นคือ ‘อย่าบอกว่ารัก’ นอกจากนี้ ยังมีการประกาศจัดคอนเสิร์ตครบรอบ 30 ปี รวมถึงอีกหนึ่งเซอร์ไพร์สคือการชวนโอ๊ค LITTLE JOHN มาฟีทเจอริ่งด้วยกันในเพลง ‘น้ำลาย’ และ ‘จิ๊จ๊ะ’ 

‘THREE MAN DOWN’ เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ในช่วงหลังจุดพลุตอนเที่ยงคืน เพลงรักของวงดูเข้มขึ้นตามบรรยากาศชาวร็อค เสียดายอย่างเดียวคือใน ‘เพลงรัก’ เจ้าของเสียงหวานใสอย่าง ‘น้องอีฟ’ ไม่ได้มาด้วย แต่ในภาพรวมแล้ว กิตกับวงก็ทำหน้าที่ได้ดีงามตามมาตรฐานเช่นเคย 

‘TAITOSMITH’ ชอบตรงที่มีการพูดรณรงค์ให้คนออกไปเลือกตั้ง นอกนั้นคือความซ่า ความป่วน ความกวนที่แท้ทรู สำหรับคนที่ตาม ‘จ๋าย’ ในโซเชียล เราจะเห็นเค้าโพสต์ปั่นก่อนขึ้นเวทีอยู่หลายโพสต์ ที่แสบสุดคือการหลอกคนดูให้ย่อบ้าง หลอกให้ยืนแยกกันบ้าง ก่อนจะวิ่งหนีลงเวทีไปดื้อ ๆ เล่นเอาพวกที่ย่อตามคำสั่งถึงกับเหว๋อ “เอายังไงดีวะ” ส่วนพี่ผู้ชายข้างหลังเราคนนึงตะโกนด้วยน้ำเสียงทั้งขำทั้งระอา “โธ่เอ้ย ไอ้จ๋าย” 

เรื่องฝีไม้ลายมือบนเวทีคงไม่ต้องพูดอะไรมาก สำหรับเราที่ฟังวงนี้เล่นเป็นครั้งที่ 3 ในระยะเวลาไม่ถึง 1 ปี ก็ยังไม่รู้สึกเบื่อ ยังคงสนุกกับ ‘แดงกับเขียว’ ทั้งที่ชีวิตก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวพันกับเนื้อเพลง แต่ที่แปลกใหม่คือรอบนี้มีความพยายามจะให้คนดูมีส่วนร่วม โดยการยื่นไมค์ให้น้องผู้ชายข้างหน้าเวทีร้องในเพลง ‘แอบเก็บความในใจไว้ภายในแว่นเรย์แบนสีดำ’ แล้วก็ดันได้ตัวแรร์ในงานเสียด้วย ชอตนี้เรียกรอยยิ้มและความเอ็นดูให้คนในคอนเสิร์ตได้มาก ก่อนจะโยนเข้าสู่โหมดซึ้งในเพลง ซึ่งทำให้เรารู้สึกมหัศจรรย์มาก ที่เจ้าตัวสามารถเปลี่ยนอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว 

ปิดท้ายด้วยวงร็อคระดับตำนาน ‘BIG ASS’ ส่วนตัวฟินมากที่ได้เห็น ‘เจ๋ง’ ร้องเพลงไปพร้อมกับมีไอออกมาจากตัว แม้สาว ๆ คนอื่นจะรอชมตอนเจ๋งถอดผ้าคลุมก็ตาม อยู่ฟังวงโปรดได้นิดเดียวก็ต้องตัดใจออกจากงานเพราะความหนาวมันเล่นงานจนสั่นไปทั้งตัว ระหว่างเดินออกจากงาน ชาวร็อคที่ถอยทัพพร้อมกัน พากันร้องเพลงคลอจนถึงทางออก ตอนนั่งรถออกจากงาน แอบเสียใจที่ไม่ได้อยู่จนจบ แต่นับว่าโชคดีที่ที่พักห่างจากงานนิดเดียว เลยได้เปิดประตูออกมาฟังเพลง แล้วดูพลุปิดท้ายเต็ม ๆ ตา 

จบคอนเสิร์ตมาหลายวัน ชาวร็อคยังอารมณ์ค้างกันอยู่ ทั้งพวกที่อยากจะจองที่พักล่วงหน้าข้ามปี พวกที่ตั้งตารอกดบัตรให้ทัน พวกที่อยากแก้มือเรื่องแฟชั่น (เราเอง) ฯลฯ 

และถ้าปีหน้าคุณเห็นใครคอมเมนต์ว่า

“ไม่ต้องรีบมาก็ได้”
“หนาวจะตาย ไปทำไม”

ก็ไม่ต้องเถียงอะไรค่ะ แค่ยิ้ม แล้วรีบกดบัตรให้ทันก็พอ

 

เรื่อง: พาฝัน ศรีเริงหล้า