ฟลอเรนซ์ พิวจ์: ยืนเคียงข้างเหยื่อในคดี Cornell 7 พร้อมประณามผู้ชายที่เลือกเงียบ และออกมางัดกับแพลตฟอร์มที่เซนเซอร์ความจริง

“นี่คือช่วงเวลาที่เราต้องการให้ผู้ชายของเรารู้สึกหวาดกลัวและสะอิดสะเอียนกับเรื่องนี้มากเท่า ๆ กับเราจริง ๆ … พวกคุณจะคาดหวังให้เราเชื่อได้อย่างไรว่า ‘ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนที่เป็นแบบนั้น’ ในเมื่อในช่วงเวลาแบบนี้ พวกคุณหลายคนกลับเลือกที่จะเงียบ”

ส่วนหนึ่งของข้อความที่ ‘ฟลอเรนซ์ พิวจ์’ (Florence Pugh) นักแสดงมากฝีมือโพสต์ผ่านอินสตาแกรมเมื่อวันที่ 27 กันยายน 2026 ที่ผ่านมา ในกรณีเหตุการณ์ที่ถูกเรียกขานว่า ‘Cornell 7’ ข้อกล่าวหาว่านักศึกษาชาย 7 คนจากมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ร่วมกันมอมยาและล่วงละเมิดทางเพศนักศึกษาหญิงเมื่อปี 2024

หลังจากโพสต์ได้ระยะหนึ่ง ข้อความของเธอกลับถูกปิดกั้นการมองเห็น และขึ้นคำเตือนว่าเนื้อหาอาจทำให้บางคนรู้สึกไม่สบายใจ จนทำให้เธอออกมาโพสต์ใหม่อีกครั้ง พร้อมยืนยันว่าสิ่งที่เธอออกมาทำ ไม่สมควรที่จะถูกเซนเซอร์จากแพลตฟอร์ม เพราะนี่คือการออกมายืนหยัดเคียงข้างเหยื่อ หาใช่การออกมาสนับสนุนให้เกิดเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้ขึ้นอีกในสังคม

เด็กหญิงจากออกซ์ฟอร์ด

ฟลอเรนซ์ พิวจ์ เกิดเมื่อปี 1996 ที่เมืองออกซ์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษ ในครอบครัวที่คุ้นเคยกับการแสดง พ่อของเธอทำธุรกิจร้านอาหาร แม่เคยเป็นนักเต้น และพี่น้องหลายคนก็เดินบนเส้นทางสายบันเทิงเช่นกัน

ตั้งแต่เกิด เธอมีภาวะหลอดลมอ่อนที่ทำให้หายใจลำบาก ครอบครัวจึงย้ายไปอยู่ทางตอนใต้ของสเปนช่วงที่เธอยังเล็ก เพื่อให้อากาศที่อบอุ่นช่วยเรื่องสุขภาพ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเด็กหญิงที่เคยต้องทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วยในวัยเด็ก วันหนึ่งจะกลายเป็นนักแสดงที่มีฝีไม้ลายมือโดดเด่นมากที่สุดคนหนึ่งในฮอลลีวูด

เธอเข้าสู่วงการด้วยภาพยนตร์ The Falling (2014) จากการไปออดิชันขณะยังเรียนชั้นมัธยมปลาย ก่อนแจ้งเกิดเต็มตัวใน Lady Macbeth (2016) ด้วยบท แคทเธอรีน บทนั้นคว้ารางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจาก British Independent Film Awards และกลายเป็นใบเบิกทางสู่ทุกสิ่งที่ตามมา

ไม่ว่าจะเป็น Midsommar (2019) ผลงานแนวสยองขวัญจิตวิเคราะห์ที่ทำให้เธอเผชิญกับอาการซึมเศร้านานถึงครึ่งปี Little Women (2019) ที่ทำให้เธอได้เข้าชิงออสการ์ในบท ‘เอมี่ มาร์ช’ หลังจากนั้นก็ยังคงมีผลงานต่อเนื่องมากมาย เช่น Black Widow (2021) Oppenheimer (2023) Dune: Part Two (2024) We Live in Time (2024) และ Thunderbolts (2025) ภายในเวลาไม่ถึงสิบปี เธอกลายเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ได้รับความต้องการตัวมากที่สุดในยุคเดียวกัน และกำลังจะปรากฎตัวใน Avengers: Doomsday และ Dune: Part Three ที่จะเข้าฉายในช่วงสิ้นปี 2026 นี้อีกด้วย

ผู้ไม่ยอมจำนน

หากมองย้อนดูตัวละครที่พิวจ์เลือกเล่นมักมีบางอย่างร่วมกัน นั่นคือตัวละครเหล่านั้นมักถูกกดทับ ถูกมองข้าม หรือถูกบอกว่าให้เธอสงบปากอยู่ในที่ในทางของตัวเอง ก่อนที่สุดท้ายตัวละครทั้งหมดที่เธอรับจะลุกขึ้นมาสู้ในสิทธิ์ของตัวเอง จนกว่าจะหลุดพ้นจากการถูกกดขี่

และดูเหมือนว่าบทบาทเหล่านี้ก็ไม่ได้ต่างจากเธอเท่าไรนัก ในเรื่องของการตอบโต้ในสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควร เพราะเธอเองก็เคยถูกโจมตีเรื่องความสัมพันธ์ที่อายุห่างกันถึง 21 ปี กับ ‘แซค บราฟฟ์’ (Zach Braff) ทั้งคู่เริ่มรู้จักกันในช่วงกลางปี 2018 ก่อนที่พิวจ์จะมาร่วมแสดงในภาพยนตร์สั้นเรื่อง In the Time It Takes to Get There (2019) ซึ่งเป็นผลงานการกำกับของแซค 

โดยเธอได้ตอบโต้ไปตรง ๆ ว่าใครที่ทนไม่ได้ก็กดเลิกติดตามไปเสีย แม้ว่าสุดท้ายทั้งสองจะเลิกรากันไปหลังจากคบหาได้ 3 ปีก็ตาม ต่อมาในปี 2022 เธอถูกวิจารณ์รูปร่างอย่างหยาบคาย จากการสวมชุดซีทรูของวาเลนติโน แน่นอนว่าพิวจ์ก็ออกมาตั้งคำถามกลับว่าเหตุใดร่างกายของผู้หญิง จึงต้องตกเป็นเป้าการตัดสินของผู้ชายได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น

จึงไม่น่าแปลกใจว่าการออกมาพูดถึง Cornell 7 ครั้งนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอออกมาเป็นกระบอกเสียงให้กับเหตุการณ์ทางสังคม แม้ว่าตัวเธอจะอยู่ในช่วงการโปรโมทมินิซีรี่ส์ East of Eden ที่กำลังจะออกฉายผ่านทาง Netflix ก็ตาม

และนี่คือข้อความที่เธอโพสต์บนอินสตาแกรม ในเช้าวันอาทิตย์ที่ 27 กันยายน 2026 จนถูกขึ้นคำเตือนว่าเนื้อหาอาจทำให้ผู้พบเห็นเกิดความไม่สบายใจ 

“หลังจากได้อ่านเรื่องราวของหญิงสาวที่ถูกเพื่อนและเพื่อนร่วมสถาบันข่มขืนกระทำชำเราเป็นกลุ่มในวิทยาลัยของเธอ ฉันรู้สึกไม่สบายใจ สะอิดสะเอียน และวิตกกังวล

“ฉันกำลังประมวลเรื่องนี้อย่างเงียบ ๆ และเฝ้ามองทุกสิ่งทุกอย่าง ทุก ๆ คน และผู้ชายทุกคน ฉันมีความคิดบางอย่างเกี่ยวกับพฤติกรรมอันน่าหวาดกลัวที่เกิดขึ้นที่วิทยาลัยคอร์เนลล์ (Cornell College) ในปี 2024

“ฉันรู้ว่าเรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน และฉันเกลียดความคิดที่ว่ามันจะเกิดขึ้นอีก

“นี่คือช่วงเวลาที่เราต้องการให้ผู้ชายของเรารู้สึกหวาดกลัวและสะอิดสะเอียนกับเรื่องนี้มากเท่า ๆ กับเราจริง ๆ พวกคุณจำเป็นต้องเป็นผู้นำในการพูดคุยเกี่ยวกับวิธีที่เราจะเปลี่ยนการปล่อยปละละเลยและการมีส่วนรู้เห็นต่อพฤติกรรมนี้ให้ได้มากเท่ากับเรา พวกคุณจะคาดหวังให้เราเชื่อได้อย่างไรว่า "ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนที่เป็นแบบนั้น" ในเมื่อในช่วงเวลาแบบนี้ พวกคุณหลายคนกลับเลือกที่จะเงียบ

“การกระทำชำเราเป็นกลุ่มโดยมีการมอมยา ต้องได้รับการเทคแอ็กชันและการพูดคุยแก้ไข มันทำให้ฉันอดสงสัยทันทีไม่ได้ว่า เรื่องนี้มีการวางแผนกันมาสักพักแล้วหรือเปล่า ร่างกายของผู้หญิงน่าสงสารคนนี้ ถูกคิดถึงในทางเสียหายซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนหน้านี้ใช่ไหม

“ทุกคนที่รู้หรือได้ยินเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ควรถูกมองด้วยความกังวลอย่างจริงจังเช่นกัน พวกเขาชั่วร้ายพอ ๆ กับคนที่วางแผนมัน การที่รู้ว่าการทรมานผ่านการล่วงละเมิดทางเพศกำลังจะเกิดขึ้นที่ 'ชั้นบน' แต่กลับไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง มันเป็นเรื่องที่วิปริต เลวทราม ขี้ขลาด และไร้ความรู้สึกสิ้นดี

“สิ่งที่ทำให้ฉันสลายใจที่สุด คือความต้องการที่จะ 'ฉีกกระชากดวงวิญญาณ' นี่คือการทำลายตัวตนและจิตวิญญาณของคนคนหนึ่ง แล้วพวกเขากลับรอดตัวไปเนี่ยนะ เพียงแค่เขียนเรียงความสั้น ๆ ประมาณว่า 'ผมขอโทษด้วยที่ผมกับเพื่อนล่วงละเมิดผู้หญิงตอนเธอถูกมอมยา พวกเราคิดว่ามันคงไม่เป็นไรมั้ง' แค่นี้ก็พ้นผิดแล้วเหรอ! นี่เป็นเรื่องที่รับไม่ได้อย่างยิ่ง

“เรายังเด็ดขาดไม่พอต่อคนที่ต้องการทำลายชีวิตมนุษย์ ฉันขอสรรเสริญทุกคนในวิทยาลัยที่กำลังต่อสู้เพื่อผู้หญิงคนนั้น แฉพฤติกรรมของเด็กผู้ชายเหล่านั้น และทำให้ชีวิตของพวกเขายากลำบากจนหาความสุขไม่ได้เลยตลอดภาคการศึกษา พวกเขาไม่ควรได้รับอนุญาตให้เดินเหินอย่างอิสระเหมือนพวกเรา

“วิทยาลัย/โรงเรียน/มหาวิทยาลัย ล้มเหลวในการปกป้องผู้หญิงทั่วโลกซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกคุณสร้างผู้ชายที่ถูกพร่ำสอนครั้งแล้วครั้งเล่าว่า พวกเขาสามารถสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงได้โดยที่จะไม่ได้รับผลกระทบหรือความเสียหายใด ๆ ตอบแทน

“ฉันไม่ได้แค่เหนื่อยอีกต่อไปแล้ว แต่ฉันรู้สึกโกรธแค้นที่โรงเรียนต่าง ๆ คอยปกป้องเด็กผู้ชาย เพราะกลัวว่าอนาคตของพวกเขาจะพังทลาย แล้วชีวิตที่เด็กผู้หญิงเหล่านั้นต้องอดทนล่ะ กับความรู้ที่ว่าอนาคต/ชื่อเสียงของเขามีค่ามากกว่าความจริงของเธอ

“หรือการที่ต้องรู้สึกว่าไม่มีใครที่มีอำนาจมากพอจะทำอะไร หรือใส่ใจเลยว่าคุณถูกทำร้าย มันยิ่งเป็นการทำลายจิตวิญญาณลงไปอีก

“คนที่คอยปกป้องและลงโทษผู้ชายที่ข่มขืนและทำลายผู้อื่นเพียงเบา ๆ ควรได้รับการลงโทษและถูกเฝ้ามองอย่างใกล้ชิด ทำไมพวกคุณถึงต้องปกป้องใครบางคนอย่างถวายหัวขนาดนั้น

“มันไม่มีความเท่าเทียมจนกว่าพวกคุณจะเคารพร่างกายของเรา ไม่มีความเท่าเทียมจนกว่าพวกคุณจะเลิกทำลายจิตวิญญาณของเรา ไม่มีความเท่าเทียมจนกว่าพวกคุณจะปล่อยให้เรามีชีวิตอยู่ ไม่มีความเท่าเทียมจนกว่าเราจะพูดได้ว่าเรารู้สึกปลอดภัย

“เราคือพลังแห่งชีวิตของโลกใบนี้ เริ่มปกป้องพวกเราสักทีเถอะ 

“โปรดโกรธแค้นแทนพวกเราด้วย ได้โปรด”

ย้อนเหตุการณ์คดี Cornell 7 

เพื่อให้เข้าใจความโกรธของพิวจ์ ต้องย้อนกลับไปยังคืนวันที่ 19 ตุลาคม 2024 ณ บ้าน Chi Phi (สาขา Xi) ในมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ เมืองอิทากา รัฐนิวยอร์ก ตามคำฟ้องของนักศึกษาหญิงวัย 20 ปี ซึ่งใช้นามแฝงว่า ‘เจน โด’ (Jane Doe) เธอไปที่บ้านหลังนั้นเพื่อพบเพื่อนคนหนึ่ง ก่อนถูกกดดันให้สูดสิ่งที่อ้างว่าเป็นเคตามีน จากนั้นจึงถูกล่วงละเมิดทางเพศ คำฟ้องระบุว่ามีการส่งข้อความในกลุ่มแชต Snapchat ของทำนองว่ามีผู้หญิง ‘ว่าง’ อยู่ ชายอีกหลายคนจึงตามมา และเธอถูกขืนใจต่อเนื่องหลายชั่วโมงจนถึงเช้าวันที่ 20

ราวสามสัปดาห์ต่อมา เธอแจ้งความกับตำรวจมหาวิทยาลัย คอร์เนลล์ตั้งการสอบสวนภายในที่มีการไต่สวนอย่างน้อย 12 ครั้ง ทนายของเธออ้างว่าจากผู้ถูกกล่าวหา 7 คน มีเพียง 2 คนที่ถูกไล่ออก ที่เหลือได้รับโทษสถานเบา เช่น พักการเรียน เข้าเวิร์กช็อป หรือเขียนเรียงความ ขณะที่อัยการเขต Tompkins County ระบุในขณะนั้นว่าหลักฐานไม่เพียงพอต่อการตั้งข้อหาอาญา

ไม่มีใครถูกจับกุม ส่วนหญิงสาวผู้เสียหายลาออก…

เรื่องราวทั้งหมดเงียบหายไปเกือบสองปี จนกระทั่งวันที่ 16 กันยายน 2026 เธอยื่นฟ้องคดีแพ่งต่อนักศึกษาทั้ง 7 คน มหาวิทยาลัย และองค์กรที่เกี่ยวข้อง ในข้อหาผิดสัญญา ประมาทเลินเล่อ และละเมิดกฎหมายรัฐ ชื่อเรียก ‘Cornell 7’ จึงระเบิดขึ้นบนโลกออนไลน์นับตั้งแต่นั้น

หลังจากเรื่องราวอันน่าสะเทือนใจเริ่มแพร่หลาย พิวจ์เองก็คือหนึ่งในนั้นที่ได้รับข่าวสาร เธอออกมาเรียกร้องให้ผู้ชายเป็นฝ่าย ‘นำ’ บทสนทนาว่าสังคมต้องเลิกปล่อยปละละเลยและเลิกมีส่วนรู้เห็นกับพฤติกรรมเช่นนี้ได้แล้ว 

หลังจากโพสต์แรกถูกปิดกั้น เธอโพสต์ครั้งที่สองเพื่อตั้งคำถามกลับไปยังแพลตฟอร์ม โดยกล่าวหาว่าอินสตาแกรม ‘บล็อก’ ไม่ให้ข้อความของเธอไปถึง ‘คนที่ควรได้เห็น’ ต่อมามีรายงานว่าข้อจำกัดของโพสต์แรกถูกยกเลิก แต่โพสต์ที่สองกลับยังถูกคลุมด้วยคำเตือนอยู่ดี (ดูโพสต์ของเธอได้ที่นี่)

พิวจ์ไม่ปล่อยให้เรื่องจบแค่บนหน้าจอ ระหว่างไปออกรายการ The View เพื่อโปรโมตซีรีส์ เมื่อพิธีกรถามถึงเหตุผลที่เธอเลือกพูด เธอตอบว่าตอนนี้เธอพูดเรื่องนี้ได้ในชีวิตจริง แม้อินสตาแกรมจะเซ็นเซอร์เธอตอนที่เขียนลงไป

“ฉันรู้สึกโชคดีและเป็นเกียรติมากที่เราได้มาพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ในวันนี้ ขอบคุณที่หยิบยกมันขึ้นมา มันเป็นบทสนทนาที่ยังไม่จบสิ้น และมันจะเป็นบทสนทนาที่เราต้องพูดกันต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าเราจะจัดการอย่างเด็ดขาดกับคนที่ทำแบบนั้นกับผู้หญิง” 

 

เสียงที่ไม่ได้ดังอยู่คนเดียว

หลังจากนั้นพิวจ์ก็ได้กลายเป็นหนึ่งในคนดังที่ออกมาประณามเหตุการณ์ Cornell 7 อย่างแข็งขันที่สุด แต่เธอไม่ได้อยู่ลำพัง ‘มาริสกา ฮาร์จิเทย์’ (Mariska Hargitay) นักแสดงและผู้ก่อตั้งมูลนิธิ Joyful Heart ซึ่งช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากความรุนแรงทางเพศ ก็ออกแถลงการณ์ร่วมกับมูลนิธิว่าคอร์เนลล์ล้มเหลวในการปกป้องนักศึกษาของตัวเอง

แรงกดดันจากสาธารณะส่งผลให้ศิษย์เก่าขู่ถอนเงินบริจาค ผู้ว่าการรัฐนิวยอร์ก แคธี โฮชุล เรียกร้องให้ทบทวนการรับมือของมหาวิทยาลัย และในวันจันทร์ที่ 28 กันยายน อัยการเขต Tompkins County ประกาศเปิดการสอบสวนคดีอาญาใหม่ เพื่อนำเสนอต่อคณะลูกขุนใหญ่ (Grand Jury) ฝั่งคอร์เนลล์แถลงว่าสนับสนุนการตัดสินใจนี้ พร้อมปฏิเสธข้ออ้างที่ว่ามีผู้ถูกกล่าวหาได้รับโทษเพียงการเขียนเรียงความ และระบุว่ากฎหมายคุ้มครองความเป็นส่วนตัวระดับรัฐบาลกลางทำให้ไม่สามารถเปิดเผยรายละเอียดบทลงโทษรายบุคคลได้

แต่ใช่ว่าทุกคนจะเห็นด้วยกับการกระทำของเธอไปเสียทั้งหมด เพราะยังมีอีกฝ่ายที่พยายามหาข้อมูลส่วนตัวของผู้เสียหายที่ไม่เปิดเผยชื่อ เพื่อนำมาเผยแพร่บนโลกออนไลน์ ขณะที่อัยการแมทธิว แวน ฮูเทน (Matthew Van Houten) อธิบายว่าที่ไม่สั่งฟ้องเมื่อปี 2024 เป็นเพราะในเวลานั้นผู้เสียหายให้การว่าการใช้ยาและกิจกรรมทางเพศเป็นไปโดยสมัครใจ และระบุว่ารายละเอียดในคำฟ้องคดีแพ่งแตกต่างจากสิ่งที่เธอแจ้งไว้ในตอนนั้น แต่เมื่อประกาศเปิดคดีใหม่ เขาก็ยอมรับว่าผู้ถูกล่วงละเมิดทางเพศอาจต้องใช้เวลาบำบัดและเยียวยาหลายปี กว่าจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

ขณะเดียวกัน มีผู้พยายามเทียบเคียงกรณีนี้ กับคดีที่เคยถูกพิสูจน์ว่าเป็นการกล่าวหาเท็จหลาย ๆ คดี แต่งานวิจัยประเมินว่าการแจ้งความเท็จในคดีล่วงละเมิดทางเพศคิดเป็นเพียงราว 2–10% ของรายงานทั้งหมดเท่านั้น

ทั้งนี้ คดียังอยู่ในขั้นข้อกล่าวหาทางแพ่ง ทนายของผู้ถูกกล่าวหาอย่างน้อยสองคนปฏิเสธข้อกล่าวหาทั้งหมด และยังไม่มีผู้ใดถูกตัดสินว่ามีความผิดทางอาญา

เหยื่อที่ทยอยออกมาแสดงตัว

Cornell 7 ไม่ใช่ครั้งแรกที่คดีเดียวจุดประเด็นระดับชาติ ‘เอ็มมา ซัลโควิซ’ (Emma Sulkowicz) แห่งโคลัมเบียเคยแบกฟูกนอนไปทุกที่เพื่อประท้วงวิธีที่มหาวิทยาลัยจัดการเรื่องของเธอ และ ‘ชาแนล มิลเลอร์’ (Chanel Miller) เคยอ่านคำแถลงผลกระทบที่สะเทือนทั้งประเทศในคดีอดีตนักว่ายน้ำสแตนฟอร์ด

ทุกครั้งที่กระแสถูกจุดขึ้นมา นโยบายรัฐก็แกว่งตาม อย่างในปี 2011 รัฐบาลโอบามาย้ำให้สถาบันอุดมศึกษาจัดการความรุนแรงทางเพศอย่างจริงจังภายใต้กฎหมาย Title IX ก่อนที่รัฐบาลทรัมป์สมัยแรกจะถอนแนวทางนั้นในปี 2017 ด้วยเหตุผลเรื่องกระบวนการยุติธรรมของผู้ถูกกล่าวหา กฎปี 2020 ทำให้นิยามการคุกคามทางเพศแคบลงและกำหนดให้มีการไต่สวนสดพร้อมการซักค้าน รัฐบาลไบเดนขยายความคุ้มครองกลับมาอีกครั้ง และในสัปดาห์เดียวกับที่คดีนี้ระเบิด รัฐบาลทรัมป์ก็ยกเลิกกฎเหล่านั้นอีกรอบ

กลุ่มผู้สนับสนุนผู้รอดชีวิตมองว่าการเปลี่ยนแปลงนี้ส่งสัญญาณว่าการออกมาพูดไม่ปลอดภัย และชี้ว่ากระแสต้าน #MeToo กับการเติบโตของวัฒนธรรมแมนโนสเฟียร์ (manosphere) ที่มองผู้หญิงเป็นวัตถุ กำลังหล่อหลอมบรรยากาศในรั้วมหาวิทยาลัยให้กลายเป็นโลกที่ไม่น่าถวิลหา

การออกมาพูดผ่านโซเชียลมีเดียส่วนตัวของพิวจ์ ทำให้ ‘ซาชา พีเทอร์ส’ (Sasha Pieterse) นักแสดงจาก Pretty Little Liars เลือกเปิดเผยเป็นครั้งแรกว่าเธอเองก็เป็นผู้รอดชีวิตจากการล่วงละเมิดทางเพศ และหวังว่าแสงที่ส่องมายังคดีนี้จะทำให้ผู้เสียหายคนอื่นรู้สึกโดดเดี่ยวน้อยลง

ความกลัวของผู้หญิงที่ผู้ชาย(อาจ)ไม่เข้าใจ

จากผลสำรวจของคอร์เนลล์ในปี 2025 เผยว่า นักศึกษาหญิงระดับปริญญาตรีราว 35% รายงานว่าเคยถูกล่วงละเมิดทางเพศระหว่างที่ศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัย

‘ซันยา อาการ์วัล’ (Saanya Agarwal) จำได้ว่าเมื่อปี 2024 มหาวิทยาลัยส่งประกาศแจ้งเหตุล่วงละเมิดที่มีผู้ชายหลายคนเกี่ยวข้อง แต่แทบไม่มีรายละเอียดอื่น ความคลุมเครือนั้นผลักให้เธอลงสมัครเป็นตัวแทนนักศึกษาหญิงเพื่อเรียกร้องความโปร่งใส เธอบอกว่าผู้หญิงในมหาวิทยาลัยมีคำถามหนึ่งค้างอยู่ในใจเสมอ

“What if that was me?” — ถ้าคนนั้นเป็นฉันล่ะ

คำถามที่ตามมาคือ คนที่เกี่ยวข้องอาจกำลังนั่งข้างเธอในห้องเรียน หรือนั่งอยู่อีกฝั่งของบาร์ในเมืองโดยที่เธอไม่มีทางรู้

นี่คือความกลัวของผู้หญิงที่ผู้ชายน้อยคนนักจะเคยสัมผัส และแม้ว่าในอนาคตคดี Cornell 7 จะจบลงอย่างไรในทางกฎหมาย เราก็คงต้องติดตามต่อไป แต่สิ่งที่ฟลอเรนซ์ พิวจ์ทำคือการปฏิเสธที่จะให้เรื่องนี้กลายเป็น ‘เรื่องของผู้หญิง’ ที่ผู้หญิงต้องร้องไห้ ต้องเรียกร้อง และต้องรับมือกันเอง

เธอขอเพียงอย่างเดียว ให้คนอื่น โดยเฉพาะ ‘ผู้ชาย’ ร่วมกันแสดงความไม่พอใจไปพร้อมกับพวกเธอ

 

เรื่อง : วันวิสาข์ โปทอง

ภาพ : IMDb 

 

อ้างอิง

• After Cornell Student Accuses 7 Frat Members of Gang Rape, 2 of the Men Respond
• Alleged gang rape at Cornell turns spotlight on campus sexual assault
• Florence Pugh calls out the “horrific” details of the Cornell University scandal
• Florence Pugh doubles down on ‘rage’ over ‘Cornell 7’ and Instagram censorship
• Florence Pugh on Cornell Rape Case: “It Sits in Us Daily, This Fear”
• Florence Pugh Says ‘Instagram Censored Me’ Over Cornell 7 Posts Addressing Sexual Assault Case: ‘Another Shock That Women Are Censored’
• Florence Pugh speaks out over alleged Cornell fraternity assault
• Florence Pugh Speaks Out on Cornell Rape Case, Calls Out Instagram for “Censoring” Her Social Media Post
• Former Cornell University student sues school, 7 fraternity members over rape allegations
• What we know about Cornell University frat house rape investigation